cyberdadalife

Haus der Lüge

2009-01-02T20:47:00.005+01:00

Af einhverjum ástæðum hefur mér verið mikið hugsað til plötunar Haus der Luege upp á síðkastið. Það leiddi til þess að ég fór að fikta í textanun svartur afgan:

Hlusta á Neubauten og ég hendist áfram í tímann

Hrímfaxi spyrnir við, augu rýna í glerið, hvar er ljúfan?

Svitinn perlar á enni þínu, takið herpist um pokann

Svo flýgurðu á brott með aðföngin til afgan

Ég skil ekki neitt, æ mig sundlar og verkjar

Í sjónvarpinu þú virtist ekki finna til sektar

Úti í horni liggja reikningar í dái

Úr útvarpinu heyrist niðhöggurinn nái

Úti hamast fasistar við að brjótast inn til þín

Ég heyri glerið brotna, samt vantar alla innsýn

Nornin með búðina fínu býður okkur inn til sín

Hún sýnir okkur sökkur, segir að búðin sé sín

Gasið var búið, ég kallaði lögguna svín

Hún sagðist hata allan skrílin og gleypti svo eina sóbríl

Ég sagðist vera fara í aftöku þetta væri ekki stjórnin mín

Hann sagði mér er nákvæmlega sama, þó þetta sé ekki stjórnin þín

Þegar ég rankaði við mér opnaðist heimurinn

Þú sagðir þetta var bara loft, þetta hefði bara verið tálsýn

Ó, ég vil bara sofa, ég vil ekki vakna

Hringadróttinn, auranna minna ég sakna

upplýsingaraldarinflúens. a

2008-03-13T14:19:00.002+01:00

Nýstiginn úr þrjátíu og níu gráðu flensu uppgötva ég að ég er kominn í flokk hinna föllnu.
Ég er kominn með upplýsingaraldarskaðann....
Ég get ekki lengur lesið neitt sem er lengra en þrjár setningar án þess að týna sjálfum mér
einhversstaðar í ryðguðum samskeitum heilans.
Ég verð að fletta þessu öllu upp.

vitneskjan um það hvernig maður skiptir um skífur í skífubremsu
blandast vitneskjunni um nýjungar í .net 3.5, sem
blandast upplýsingum um hvernig ég á nú að bókfæra tímann,

sem er eins og vatnið sem rennur út í mölndalsánna
sem flæðir yfir núorðið árlega sökum gróðurhússins og ég verð++
að fara að hætta að éta kjöt (allavega nauta) til að geta
haldið sæmilegri samvisku, en
viska != vizka

kominn tíminn (einsog) tíminn á að tjúna mig aðeins með
meira kaffi.

u tjub on the rocks

2007-09-14T10:36:00.000+02:00

Fredrik Strage heitir popppostúli nokkur, búsettur í Stokkhólmi. Hann hefur helst gert sér til frægðar að skrifa bækurnar mikronfonkåt
(hljóðnemagraður?
hljóð
nema
graður
gæti verið ljóðabók eftir Sigurð Pálsson ) og fans .
það er oft gaman af pistlunum hans Fredda, og nú er hann byrjaður á skemmtilegum lista yfir öllu helst rokkmóment sögunnar.

Tékk it át
http://www.dn.se/DNet/jsp/polopoly.jsp?d=2964&a=692061

Sameinuðu þjófarnir í Kosovo

2007-06-14T09:48:00.000+02:00

Það kemur á óvart við lestur íslenskra frétta hversu bitlausar þær eru. Landið er umsetið arðræningjum, kvótakóngum og öðru tilberapakki sem blóðmjólka án þess að nokkur blaðamaður þori að opna kjaft og einungis erlendir blaðamenn draga fólskuna og botnlausa græðgina fram í dagsljósið.
Eftifarandi er klippt skorið úr Dagens Nyheter:

Inte heller, tänker jag, kommer Islands regering någonsin ställas till svars. "Islänningarna plundrar flygplatsen", larmar en FN-ekonom i ett brev till OLAF (Europeiska byrån för bedrägeribekämpning). Ja, det gör de, men med FN-chefernas goda minne.

Det har hetat att det var av ren välgörenhet som Islands luftfartsverk (ICAA) åtog sig att hantera flygplatsen i Pristina.

Någon måste nämligen göra det. Kosovo är ingen stat, får inte driva internationell flygplats. Alltså lånar ICAA ut sin licens och skall även finslipa arbetsrutiner, övervaka verksamheten och uppgradera flygfältet, så det blir godkänt. Så vänligt, så solidariskt... Men efter en tid börjar kosovarer undra varför välgörarna aldrig blir klara. Hur lång tid kan det ta att resa ett staket runt flygplatsen? Sex månader? Efter tre år har man inte lyckats.

Vad kosovarer inte vet är att islänningarna saknar skäl till brådska. De har redan lyft nära 150 miljoner i traktamenten och konsultarvoden. Och mer lär det bli. (Beloppet motsvarar en fjärdedel av landets vårdutgifter.) I det hemliga kontraktet som FN slutit med Island framgick inte när ICAA skall fullfölja uppdraget. Det bara förlängdes ett år i taget. Därtill brandskattar Island alla upphandlingar. Varje gång flygplatsen beställer ett datasystem eller en konsult rasslar det in 15 procent i Reykjavik.

En gång i tiden var världen mer välordnad. Italienare ansågs korrupta, skandinaver stod för ärlighet. Men i Kosovo är "the Viking maffia" numera ett begrepp för danska, norska och isländska profitörer. Som man ber till Allah att de omutliga italienarna skall sätta dit.

Öll greinin

other peoples blogs

2007-05-03T11:29:00.000+02:00

já bara alltíeinu farið að klæja í bloggputtana....

langaði bara svo að skrifa eitthvað eitthvað eitthvað.

Vill veðra eitt sem ég hef verið að pæla í.
þegar maður er frequent lesari af frequent bloggers
þá er oft mest spennandi þegar frequent blogger alltíeinu hættir að blogga.
þá vaknar spurningin ,er manneskjan komin með líf?
það er oft þannig að það sem maður sér ekki er það sem er mest spennandi.
og þannig sannast orð stóra bróðurs á perversan hátt...

ignorance is bliss

culture is a swampland of superstition, ignorance & abuse.

2007-05-02T23:15:00.000+02:00

Sá Per Ubu um daginn. Það var ágætt. Hefði samt getað verið betra. Skondið þegar hann bað bandið um að spila a long and pointless instrumental introsvo að hann gæti farið út og fengið sér sígó.(Í Svíþjóð er bannað að reykja á skemmtistöðum og ekkert nema gott um það að segja.)

Anyways
renndi í gegnum informers eftir ellis aftur, var ekki eins hrifin og við fyrsta lestur. tékkaði á nokkrum sænskum bókum. mæli sterklega með Montecore (sænsk bók)
og hérna.

Reta Ett

2007-03-20T16:43:00.000+01:00

Jó, ég á afmæli í dag.

Komst að því að hinn frægi sænski rokkari Joakim Thåström á líka afmæli í dag...

Las þetta í dag.
Mark Lynas kemur manni alltaf í bjartan gír.

Mun koma til Íslands í júní, og stoppa við í tvær vikur. Þetta verður rosa fjölskyldudæmi, og samkvæmt Huldu syss, í fyrsta skipti í tíu ár sem ég og öll systkini mín eru á landinu samtímis.

m.

hnífar,

2006-12-08T00:00:00.001+01:00

Maður lítur yfir textann, grandskoðar, en finnur ekkert sem hægt er að amast yfir. Maður fer að hafa áhyggjur. No time to think no time to think no time to think time to sink. Og ég veit ekki hvort þetta er elli kerling eða heilaskaði, en ég er farinn að hafa minna og minna gaman af armstólískum uppbyggingum, fléttum og slíku. Einhver tjáði mér að allir séu haldnir þessum galla. Utjub hræðslumyndir og popp. Ég er að reyna að mynda mér skoðun verð bara að kanna málið frá öllum hliðum, en þegar ég er búinn að grannskoða hliðarnar, þá eru hliðarna fallnar í gleymsku. Heilu bækurnar fara inn um augun og síðan út í einu cítati Enginn veit hvar um þær verður. Samt telst ég með nimmugri nömmum.

Á ströndinni stóð Stebbi, var að borða ís

Ís varð ekki etin nema Stebbi stæði í.

Að kom lítil stelpa, sagði Stebbi, gef mér, plííís

Stingur hana i bringu með allmiklum bowí

(hníf)

My mind must go on hollowday

2006-11-30T17:39:00.000+01:00

Tómar færslur síðustu mánaða stara á mig en valda engu hugarangri. Hef ekki haft neina þörf fyrir að túlka tannafar tímans. Mikið að gera í vinnunni. Ég fékk titilinn Teknikansvarig um daginn og þótt ekkert hafi bæst við það sem ég þarf að gera hef ég tekið eftir því að sumir eru farnir að líta upp til mín í vinnunni. Fáránlegt. Gamansemi gvuðanna var náttúrulega sú að sama dag og ég fékk þetta ábúðarfulla hlutverk – að fylgjast með framvindu forritunartækninnar í mannheimum og aðstoða aðra forritara, koma þeim á kúrsa og svoleiðis, var ákveðið að leggja niður forritun hjá bænum. Nújá. Svo það á víst að selja allt heila klabbið. Spurningin er bara hver vill kaupa... Þetta á víst allt að skírast um jólin. Hitti Maríku í dag og viðraði þá hugmynd að gera mocumentary um íslenskan listamann í Gautaborg. Hún varð eld og logar, sendi mér handritsskissu rétt áðan. Líst bara trés vel á dæmið. Ætli við förum ekki bara að kvikmynda í janúar.

Svefnember

2006-10-11T23:04:00.000+02:00

Nei svo sannarlega ekki. Það er búið að vera svo geðveikt mikið í gangi hérna....
Nú hálf ættin var mætt hérna í svefnember, Mamms, papps, Hulds og hennar fjölskylda, og það var borðað mikið af góðum mat og svona.
Svo voru kosningar, og hægriflokkarnir unnu. Það sem er fyndið við það er að einn af aðal kosningaslögurunum hjá hægrigenginu var stoppið svindlið, og svo kemur í ljós flestir þeirra eru með ýmislegt gruggugt í pokanum sínum. Annars virðist Reinfeld vera skynsamur karl. En það sem vantar í alla þessa hægri karla er ecce homo. Vandamálið með Göran var nú kanski það sama, nema hvað hann var lélegri leikari en Reinfeld. Valdahrokin skein í gegnum Göran, á meðan Reinfeld er svona meira american psycho, það glittir bara í ófreskjuna við og við.

Verð eiginlega að auglýsa frábæra plötu sem ég rakst á af tilviljun:
bubblegum með Mark Lanegan.

Mun koma til landsins í desember (27) og stoppa eitthvað fram í janúar.
Yess. Allar upplýsingar um áramótapartý og þesslegt eru vel þegnar.

Flottur websajt

2006-08-21T10:48:00.000+02:00

Jó,
frelsaðist í dag...
tékkið á þessu

http://www.pandora.com

þetta er nú bara möst fyrir alla tónlistarnörda.

Krónískt sumarfrí

2006-08-14T17:10:00.000+02:00

Jee. Mættur í vinnuna á nýjan leik. Bloggblaðran svona hálfpartin sprungin eftir eftir að Mannnsinn fór að taka upp á því að unga út börnum uppá nýtt, kom sér þannig undan aflestri. Semsagt fyrsti vinnudagur eftir sumar. Ætlaði að taka yngstu dótturina á dagheimilið, en það var víst lokað í dag, þannig að ég var með hana uppi í vinnu, og hef því ekki mikið geta unnið hérna... Sumarið er búið að vera rosalegt, og þetta er held ég í fyrsta skipti á ævinni sem ég er eins brúnn og Elliði Vignisson... Já svona er maður, hugsar bara um eigið besta og fílar hitabylgjuna sem sprengir lungu eldri borgara evrópu alveg í ræmur. Ef þetta eru gróðurhúsaráhrifin, þá bara bring it on, never mind the ísbjörn. Nei maður hefur náttúrulega áhyggjur af þessu. Það er stutt í það að jöklar okkar munu breytast í gufuský, söngluðu kátir piltar og horfðu á hrukkukallana Bresnef og Reigan, svo var þetta bara rétt hjá herra Morthens, bara ekki á þann hátt sem hann hafði hugsað sér, same same but different.

Annars. Alltaf jafn erfitt að koma sér að ebninu. Ætlaði að gera smá sumarúttekt, en er svo bara alltíeinu kominn til Grænlands...

Jú.eins og fyrri færsla gerir grein fyrir þá hófum við sumarfríið á ferð til Österlen , sem er svæði á suðausturskáni, fagurt mjög og margbreytilegt ásýndum. Það var mjög gaman, nema þegar frúin (og ég reyndar líka...) hélt að ég væri búinn að týna lyklunum af nýja bílnum (sem ég keypti af því að ég fann ekki lyklana af gamla bílnum.) við innkeyrsluna á Vitemölla badhotell.) Aðrir gestir gláptu eins og hálfdávn á nývirkjuð landsflæmi þar sem ég fór mikinn á bílastæðinu í 300 stiga hita. Sveittur skítugur og illa rakaður, dró út plastbátinn, plastkrókódílinn, plasthöfrunginn, badmintonsettið og allt hitt dótið sem við höfðum tekið með okkur, á meðan frúin æjaði sig á yfir lyklaörðugleikum mínum á efri hæð hótelsins, grandvaralaus um hversu hljóðbært hótelið var, (enda timburhús frá 1800 og eitthvað)

Jæja eftir vikuhvíld á vinnustað var lagt upp í aðra svaðilför. Í þetta sinn var stefnan tekin á Lur sem er lítill bær á við vesturströndina, suður við Straumstað, en þaðan er komin móðurleggur frúarinnar. Þar var hafin búskapur á þrjátíu fermetrum án ýtrustu nauðsynja en ásamt systur frúarinnar, barni hennar, börnum okkar, foreldrum hennar, tveimur köttum, einum hundi, einu marsvíni, nokkrum froskum og ýmsum öðrum smákvikindum. Búskapurinn gekk eftir atvikum vel, er enn heill á geði, jú jú þetta var bar eiginlega mjög fínt. Endalaust spánarveður, ekki er hægt að kvarta. Skessan var ekki heima þannig að við tíndum ber, enda allt morandi af berjum í Skessuvaníu.

Nú.

Svo var bara brunað til Noregs í heimsókn til Kela. Ætlaði að stytta mér leið, en svo kom í ljós að sú stytting var í raun ca 3 klst leiðarlenging. Löggan var á hælunum á mér fyrir of hraðan akstur hélt ég, enda veit maður aldrei hvernig þessir nojarar eru sko. Ha? Nú ég snarstoppaði bílinn löðrandi í svita og slæmu samviskubiti, ég skal aldrei keyra í 130 aftur á 90 vegi með fjölskylduna í aftursætinu, nei nei nein acthung.

En löggan vildi ekkert með mig hafa, keyrði bara frá mér, og ég skrifaði bréf í huganum til Norsku lögreglunar þar sem ég skammaði hana fyrir að hafa næstum valdið mér hjartaáfalli á almannafæri. Og fyrr en varði var ég komin í 130 aftur.

Og svo var maður kominn til Drammenn. Það er svolítill Hollywood fílingur yfir firðinum, en samt enginn LA firring hérna nei nei. Þorkell var náttúrulega jafn ljúfur og alltaf, og gaman að spjalla og kíkja á ströndina og horfa á myndir og borða íslenskt nammi og hlusta á tónlist og borða mat og bara umgangast svona. Reyndar var öll fjölskyldan ljúfmennskan uppmáluð og gaman að fylgjast með krökkunum. Alltaf skrítið þegar maður hittir vini sína og börn manns fara að leika við börn þeirra, svona eins og að horfa á remake, svolítið eins en samt allt öðruvísi. Og maður fyllist ljúfri biturð, hver er tilgangurinn með þessu öllu saman? Og hvernig stendur á því að ég staddur þar sem ég er staddur bæði í tíma og rúmi? Og afhverju ætti ég svo ekki að vera það því ég vil hvergi vera annarsstaðar, allavega ekki núna. Já svona rúllar heilinn áfram, ekki er hægt að stoppa hann, og kannski enginn ástæða til þess heldur.

Nú.

Ég var í strangri þjálfun allt sumarið, enda ætlaði ég að enda það með stæl og hlaupa ¼ maraþon. Gerði það reyndar, en hitinn var gífurlegur (amk 28+) og setti strik í reikning minn. Þegar ég var búinn að skokka í 6 km vissi hvorki í þennan heim né annan, og varð að nema staðar og ganga. Ég gekk svo og hljóp á víxl restina af leiðinni, og lauk þessu á 53 mín nær dauða en lífi. Næsta skref er að hlaupa ½ maraþon í maí á næsta ári.

Jæja.

Við skötuhjúin erum að kíkja á hús þarna á österlen, sem gæti orðið sumarhús, erum búin að gera tilboð, en veit ekki hvað gerist meir. Fórum aftur þangað í síðustu viku og hittum fyrir mikinn listaskörung í Brösarp. Hann rak þarna eigið gallerí og vildi ólmur að við tygjuðum okkur til österlen, og mig langar svolítið að flytja, en frúin er svona meira á báðum áttum.

We're the fishes and all we do is move about

2006-07-12T08:21:00.000+02:00

Þá er Barrett kallinn dáinn. Dóttir mín yngsta varð þriggja ára í morgunn. Í kvöld verður skroppið út á lísuhól og haldið upp á þennan áfanga. Var í rosa fríi í síðustu viku í suðaustursvíþjóð þar sem epli vaxa á hverri grein og smjör drýpur af hverju strái. 27 stiga hiti og flottheit. Mæli með því að kíkja þangað.

Andremma á vinnustað

2006-06-22T11:09:00.000+02:00

Kona ein hérna uppi í vinnu er haldin svo ægilegri andremmu að ég fer alltaf í steik þegar hún á við mig erindi. Veit eiginlega ekki hvernig ég á að taka á þessu vandamáli. Get ekki horft framan í hana, því þá kúgast ég úr ólykt. Hún hefur fengið mig til að taka upp tannþráðinn og pæla í eigin ólykt. Annars eru börnin góður mælikvarði á slíkt, þau segja ávalt frá eins og skot ef manni verður á að prumpa, eða ef maður hefur borðað ótæpilega af hvítlauk og mengar andrúmsloft þeirra. Fór með þær uppá lísuhól í gær, það var mikið fjör. Nú fer að skella á með miðsumarshátíð, og fjölskyldan því á leið uppí sveit á morgun.

microblog

2006-06-08T08:28:00.000+02:00

Í dag þegar ég kom upp í vinnu komst ég að því eftir dágóða stund að ég hafði
hjólað í vinnunna með oppna buxnaklauf. Ég var reyndar að enda við að renna henni upp.
Það sem ég skil ekki er: hvernig get ég gleymt þessu over and over again.
Maður er bara þakklátur fyrir að vera ekki kennari. Nú skil ég afhverju ræstingakonan horfði svona undarlega á mig.

Það merkilega er að oppnar buxnaklaufir hafa loðað við mig frá því ég man eftir mér,
það er til mynd af mér frá leikskólatímanum þar sem ég stend fyrir miðri mynd með oppna buxnaklauf.

Annars er búið að vera ofboðslega mikið að gera á öllum sviðum.

Var meðal annars í Ameríku að heilsa upp á Huldu syss. Þar voru líka mamma og pabbi. Hulda sagði, vá það er bara næstum eins og við séum normal fjölskylda. Mátaði támjóu hvítu skóna við hvítu jakkafötin og Harley Davidson hjól, fannst ég bara taka mig nokkuð vel út. Endaði vist mína í Ameríku með sækja heim staðinn Madam´s Organ í Adams Morgan í DC. Þar voru allir þeldökkir nema ég og tveir þjóðverjar, Franz og Hanz. Ég bræddi hjörtu heimamanna þegar hljómsveitin spilaði Play That Funky Music White Boy og ég steig villtan tanz. (þá voru þjóðverjarnir farnir að sofa.)

Þyrfti eiginlega að segja frá heimsókn okkar feðga á hamborgarabúllu í holunni Vesuvius, Þar sem kanarnir komu mér í skilning um hvernig Elvis leið á klósettinu á hinsta degi...

Dílerinn með delayið

2006-04-28T10:49:00.000+02:00

Varð þeirrar ánægju aðnjótandi að berja Blixa Bargeld augum. Meistarinn var svartklæddur að venju, betur nærður en síðast þegar ég sá hann, og voru Maríka og María á eitt sáttar um að honum hefði hæft vel að vera með slæðu um magann að hætti óperusöngvara. Neglurnar voru svartmálaðar, sem kveikti þá hugmynd hjá mér að gera slíkt hið sama í vinnunni, en nei, það væri kannski of mikið. Ekkert má maður núorðið...

Í þetta sinn voru einu ferðafélagar Blixa hljóðmaðurinn og þrír effektapedalar. Hann sagði að það væri miklu léttara að túrnera svona heldur en þegar hann ferðast um með Neubauten og einhverjum tonnum af torkennilegum hljóðfærum.
Kappann rak ekki minni í að hafa verið í Gautaborg áður, en áhorfendur sannfærðu hann um að hann hefði verið þar allavega tvisvar, 1986 og 1989.

Ahh in 1986 I didn´t know what I was doing. In 1989 I knew, but I was tired of it, now my situation is like 1981.

Showið var náttúrulega magnað. Einhverskonar blanda af standup, vísindum og hljóðtilraunum. Það er inspirerandi að sjá hvernig Blixa virðist stöðugt vera forvitin í sköpun sinni. Mikið fjallar um að byggja upp kerfi, rífa þau niður og úr rústunum byggja upp eitthvað nýtt. Þetta er hann náttúrulega búinn að fást við síðan 1981, en alltaf á nýjan hátt, og útfrá nýjum forsendum.

Ég kannaðist bara við að hafa heyrt eitt verk áður en það er hið gullfallega lag Johnny Guitar úr samnefndri kvikmynd.

Hér er hægt að sjá trailer fyrir showið og sitthvað annað.

trés spennandi stöff

2006-03-31T13:42:00.000+02:00

var að enda við að lesa þetta
mjög skemmtileg grein.

finnst íslenska pönkið í raun skildara þessu heldur en Sex Pistols/Clash
fyrir utan utangarðsmenn.
Rúm vika í amríku. Var að enda við að panta tryllingslega támjóa hvíta pimpskó.
Mun fóta þá á stóruppákomum.

ekki nógu slappur

2006-03-26T00:01:00.000+01:00

damn. vann ekki keppni nýhilista í lélegri ljóðslist
verð nú samt að láta dyggan lesendahóp njóta leirburðarins

Siggi sóber sjálfstæðisskata skundar í skuggakerfi
Hvert hverfa hálftíma stöðumælarnir tíðar hugsanir Hans sóló
Fullur á íslandus einvherntíma ríður gestum á duus hus
Brenndi bartana á burt (reynolds)

En hvaða nafni skildi maður droppaí og hvað er númerið núorðið gemsa
Ekki ber stjóri bokkur á bæ nei bara leðursög
Snjórinn einungis í nösunum á okkur núorðið
The Enda frægt orðið hjá guði að jörðin sé örbyrgðarofn

Siggi sóber endar kvöldið í kústaskáp
Enginn hendir honum úr partýum penelópez
Ef kvöldin eru kaldlynd, hvað eru þá morgnarnir í frostmarkinu?
Á sunnudögum fyrir framan síðustu hamborgarabúllu bæjarins.

fnloown a mlown bl

2006-03-22T11:19:00.000+01:00

Ég fíla flowið hjá önnuis. Hef ekkert haft neitt textaflow síðan ég byrjaði að sýna.
Skrítið, því sjaldan hefur mér fundist ein skapandi báran vera stök. En nú er ég bara pumpaður. Annaðhvort örmagna eða hyper, ekkert til þar á milli.
En ég hef kannski alltaf verið þannig, bara ýktara núna.

Í vinnunni er mikið gönguátak. Allir sem vilja hafa fengið pedometer sem mælir hvað maður tekur mörg skref daglega. Meðalamríkanin tekur 5000 skref á dag. Ég tók 17000 skref í gær en er núna bara kominn upp í 1900. Nú styttist í amríkuferð.

Það styttist í sumar gleðjist gumar. Er að lesa grafarþögn eftir Indriða. Finnst hún bara þrælgóð. Ætla síðan að demba mér út í Berlín Alexanderplatz í þriðja skipti. Það er nú bók sem segir sex, algert nokkát.

ammæli

2006-03-20T11:19:00.000+01:00

Í dag er ég orðinn 37 ára…
Blóm og kransar vinsamlega afþakkaðir
Samkvæmt IMDB eiga Spike Lee, Holly Hunter og William Hurt líka afmæli í dag. Mér finnst það nú bara nokkuð góður félagsskapur.

Það næst flottasta við tuttugasta mars er að þá, sama dag og ég fæddist, gifti John Lennon sig með Yoko Ono, og nákvæmlega ári síðar gifti Dawid Bowie sig með Angie.

Í tilefni dagsins geng ég um skriftstofuna í dökkbláum teinóttum jakkafötum.
Þetta er þriðja settið af dökkbláum teinóttum jakkafötum sem ég hef fjárfest í. Öll hafa verið keypt second hand. Ég er í ljósblárri skyrtu, með sk. Frönskum ermum, bara til að geta notast við hauskúpuprýdda dumbrauða skyrtuhnappa sem ég fékk í afmælisgjöf frá fjölskyldunni. Ég er þrjátíu og sjö og ég rúla.
Svo ánægður með mig að ef líf mitt væri kvikmynd ætti eitthvað hræðilegt að fara að gerast núna, svo ég kæmist út úr þessum hybris.
;-) ;.-) ;-)

Rýni nr 2

2006-03-07T12:41:00.000+01:00

Þeir hjá GT eru svo slappir að leggja ekki út gagnrýni sem bara á við Gautaborg í blaðið, svo ég varð bara að skanna rýnina inn sjálfur. (ýtið á myndina til að fá læsilegri mynd.)
Skemmtilegar fréttir: Uberdandyn Blixa Bargeld kemur til Gautaborgar í apríl. Miðunum var sleppt í dag. Ég fór og keypti miða, fékk sæti á þriðja bekk fyrir miðju. :) :) :)

Vel heppnað flugeldashow

2006-03-05T23:29:00.000+01:00

Nokkuð sáttur við frumsýninguna. Mér lá aðeins of mikið á, en ekkert mikilvægt glataðist.
Fyndið atvik : í sjónvarpinu var einhver kynning á leikritinu, en þulurinn gat ekki sagt titilinn, var þá sett in textaremsa með titlinum, en textamenn höfðu misst af einu e-i þannig að það stóð að leikritið héti
Rakt í röven, eða beint í rassgatið.

Nú þegar eru komnir tveir dómar, bara þrusujákvæðir, held ég hafi aldrei áður lesið dóma þar sem rýnir hefur ekkert illt að segja um sýninguna.
hér er krækja á einn dóminn:
hinn dómurinn kemur líklega á netið í morgunn.

preview

2006-02-27T00:17:00.000+01:00

Æfingarmynd tekin í dag. Líður að frums. generalprufa á þriðjudaginn. Helt að þetta sé bara að verða rosatöff.

Rok og Rollur

2006-02-23T13:52:00.000+01:00

ATH!
Eftirfarandi inniheldur svokallaða spoilers (lesspilli ) um bókina rokland.

Var að enda við að lesa Roklending Hallgríms. Er nokkuð hrifinn en þó ekki alhrifinn. Er enn að spá í þessa íslensku bókmenntastefnu; slappir karlar í krísu sem ég þykist verða var við í öllum íslenskum bókum sem lenda á lesborðinu og ekki eru krimmar. Hafa menn ekki um annað að skrifa? Gæti verið að það sé vegna þess að ég hafi ekki lesið íslenskar bækur eftir konur? Fjalla þær um slappar konur í krísu? Ég verð að fara að lesa eitthvað eftir íslenskar konur, sjá hvort kenning mín sé rétt, langaði bara aldrei að lesa hana Vigdísi Kaldaljóskonu, leist aldrei á það sem ég sá þegar ég var að glugga á fyrstu síðurnar í bókunum hennar, en er svolítið spenntur fyrir bókinni yosoy eftir Guðrúnu Mínervu.
En aftur til Hallgríms og Bödda... Manni er nú oft hugsað til 101 Reykjavík við lesturinn, enda eru þeir Hlynur Björn og Böddi svipaðir karakterar, gáfaðir en gallaðir, ófærir um að taka þátt í lífinu, en færir um að koma auga á bilunina sem er í gangi í kringum þá. Báðir búa þeir með mömmu sinni, og báðir bera takmarkaða virðingu fyrir systkinum sínum, sem taka þátt í eignarhaldskapphlaupinu af miklum móð. Báðir eiga í vandræðum við samskipti við hitti kynið. Mér fór ekki að lítast á blikuna þegar ég þóttist geta greint svipað plott í báðum sögunum, og það er í raun svipað en þó ekki...

a) 101 Reykjavík - Söguhetjan fær vægt áfall þegar hann heldur að hann sé að verða þriggja barna faðir og þarf að fara að gera eitthvað í lífi sínu. Það kemur þó í ljós að þetta er false alarm, og söguhetjan heldur áfram lífinu á sinn á hátt allt er með öllu óbreytt, nema kannski sjálfsmynd hans.

b) Rokland - Söguhetjan fær vægt áfall við það að verða faðir en jafnar sig, fær nokkra ánægju útúr nýju hlutverki í lífinu og á tímabili virðist sem hlutirnir fari að ganga upp hjá honum, en svo kemst hann að því að hann er í raun ekki barnsfaðirinn og fer gjörsamlega yfir um.

Fram að þessu áfalli og þeim lokahnykk sem áfallið hefur í för með sér gengur sagan upp, en ég er ekki sáttur við lokahnykkinn, sagan verður of plot driven, allt þar sem á eftir kemur myndi ganga vel upp í bíó en verður bara of mikið hér. Mér fannst Hallgrími ganga betur með Hlyn Björn og bústaðarferð hans í hundrað og einum, þegar Hlynur er við það að brotna saman, enda er senan með Hlyn og lambið í hellinum með öllu óborganleg. Nick Cave. Sjaldan hef ég hlegið eins mikið af upphafsorðum nokkurs kafla.

Annars er Hallgrímur glæsililegur stílisti, hápunktar Roklands eru bloggfærslur Bödda sem eru hrein snilld, og hótelsenurnar. Maður sér hótelið alveg fyrir sér, og hótelstjórinn Keli er meistaralega teiknaður, fyndinn og átakanlegur í senn.

útúrdúr: Var að spjalla við vinkonu mína Maríku í matarhléinu. Hún tjáði mér að það væri víst einhver ný tíska í gangi í Japan að búa hjá foreldrum sínum langt upp í fimmtugt. Litu foreldrabúar á sig sem einhverskonar jaðarandspyrnu gegn ríkjandi hefðum, þeas skaffa konu, bíl, bústað og börn.

kvöldin eru karpllynd

2006-02-11T21:08:00.000+01:00

Dóttir mín er með náttfatapartý. Íbúðin er full af litlum grislingum sem háma í sig kókosbollur og sælgæti og horfa á Barbí i þrívídd. Sú yngsta er kominn yfir þreytumörkin, en vill þó ekki hlusta á Gulllokk og birnina þrjá. Um leið og ég tók upp tannburstan tróð hún munninn fullan af sælgæti.
Nú styttist óðum í frumsýningu. Við erum byrjaðir að tjóðra sýninguna niður. Öll hráefnin eru kominn á borðið, nú á bara eftir að smakka sig áfram, hversu mikið af þessu, og hvað mikið af hinu? Það erfiðasta er að finna aftur þær tilfinningar sem koma spontant á einhverri æfingunni. Endurtekninginn drepur nándina þar til senan situr föst í manni, og þá kemur nándin tilbaka.
Á morgun fer ég á sýninguna sem ég var í frumsýningarpartýi á um daginn.
Annars allt hljótt í bloggheimum þessa dagana. Svo virðist sem mikið sé að gera hjá öllum í febrúar.
Mark Lynas var með fyrirlestur hérna í borginni, ég missti af því.

Tekinn í eyrað - heavy metal þunder

2006-01-31T12:48:00.000+01:00

þetta er magnað.

Jimi Hendrix David Gilmour og Ginger Baker með sænskum söngvara?
næ.
Þetta er víst allt einhver svíi úr smálensku frumskógunum.

meira um hann hér

já.
Annars mikil spenna í kringum leikritið. Var í frumsýningarpartýi hjá gæjunum sem eru að leika í húsinu núna. Mjög fínt. Sá þar alveg magnaðan gítarleikara, minnti einna helst á Django Reinhardt.
Trés flott.
á eftir að sjá verkið verð að koma því í verk....

Þetta kuldakast hérna í Svíþjóð ætlar engann endi að taka, þannig að ég er hættur að hjóla í vinnuna vegna veðurs......

Byrjaður að lesa Rokland, gaman af því.

Morgana Kane snýr aftur

2006-01-27T10:13:00.000+01:00

Kvikmyndahátíð Gautaborgar byrjar í dag. Ég á engan miða.
En ég myndi vilja sjá GITMO.
Gerið mér greiða og lesið þetta.
þessir drengir eru helvíti góðir. Þeir gerðu líka
SURPLUS sem er held ég flottasti documentary sem ég hef séð.
kíkið endilega á quiktime krækjurnar.

Annar eru loksins komnar dagsetningar á leikritið. Frumsýning 4 mars.
Plaggatið tilbúið, kemur úr prentsmiðjunni í næstu viku að ég held.
Maður er búinn að vera ansi busy við að hugsa um leikritið
og því hefur bloggið fengið að sitja á hakanum.

Ég tók út nokkur eintök í A3 og skellti upp á taktíska staði.
Skrapp meðal annars inn í bestu bókabúðina í Gautaborg.
Bóksalinn tók fyrst treglega í að skella upp plaggati, en þegar ég sýndi
honum hvernig það leit út tjúnaðist hann allur upp.
"Raggetta í rassgatið, já það er svo sannarlega eitthvað sem
þörf er á, ég set það upp hérna."

Hulda systir var að eignast nýja stelpu, vér óskum til hamingju.
Finn að ég er eiginlega of uppfullur af leikritaófjetinu til að geta
skrifað eitthvað af viti. Var að horfa á hræðslumynd um global dimming í gær.
uppbyggjandi.

The funny thing about Iceland, it´s the little differences....

2006-01-19T15:19:00.000+01:00

Var á Íslandi til að vera viðstaddur jarðarför afa míns. Er svona að spá í hvað mér finnst um Ísland. Frábært að hitta allt framúrskarandi fólk sem ég þekki þar. Það sem gerir íslandsheimsóknir skemmtilegastar eru svona atvik eins og þegar ég og pabbi fórum í heimsókn til Ömmu minnar og hún fer að vitna í Þórberg ásamt pabba, þau fara með heilu ljóðabálkana. Maður situr bara þarna,
drekkur kaffi og nýtur þess að vera viðstaddur. Að synda í útilaugum á veturna er líka alveg makalaust. Fór í vesturbæjarlaugina í birtingu. Göldrum líkast að synda í dulúðugri birtu ljósanna. Fór líka í laugardalslaugina með pabba að kvöldi til. Magnað að stinga sér út í vatnið og sjá varla meira en fimm metra fram fyrir sig, koma síðan upp og finna brakandi snjóinn undir iljunum. Að öðru leiti er borgin laus við allan sjarma að vetrarlagi, face the facts, þetta er ljót borg. þessar köldu nýbyggingar skreyttar stórum gluggum sem glápa á fólk höfða ekki til mín.
Held að ef ég myndi einhvertíma taka upp á því að flytja tilbaka myndi ég búa utan borgar.

Fór með mömmu til Vestmannaeyja. Mikið er nú bærinn eitthvað orðinn rislár og úrsérgenginn. Eyddi heilum degi í að ganga um og taka myndir af húsum sem ég á einhver tengsl við. Hitti líka af fyrir helbera tilviljun Halldór, gamlan vin úr æsku. Hann var í eyjum í einn dag eins og ég.
Við keyrðum um hraunið og ræddum saman. En þetta er líka eitt af því sem ég fíla við Ísland, að hitta fólk sem maður hefur ekki hitt áratugum saman.
Var að velta fyrir mér þessum tilfinningum sem vakna þegar maður gengur um gamlar slóðir, einhverskonar angurværð. Ég stóð lengi fyrir framan eitt hús og sá alveg fyrir mér gamla senu sem átti sér stað þegar ég var sjö ára að dandalast með einum villingnum.

Hann er að koma út úr húsi, og mamma hans er á hælunum á honum. Þá segir hann við hana :
"Á ég að brjóta úr þér tennurnar með kústskafti?", skellir síðan á hana hurðinni og þrammar á brott í moonbotsstígvélunum sínum á leið í jónsborg að stela kökuskrauti.

Í eyjum fann ég líka gamlan fjársjóð sem ég var búinn að gleyma, "Seinni heimstyrjöldin í teiknimyndum." Það sem maður gat legið yfir þessu í den. Myndin hér að ofan er skönnuð upp úr þessu. Textinn sannfærði mig um ágæti þess að vera antisportisti. Íþróttabjálfar.
Einmitt.

Ég var forfallinn teiknimyndasöguaðdáandi. Þegar nýjar teiknimyndasögur komu út fór ég út í bókabúðina sem lá nærri heimilinu, tók eina teiknimyndabók, og reyndi að láta mig hverfa, las þar til einhver í búðinni tók eftir mér.

-Ætlarðu að kaupa eitthvað?
-Nei nei, ég er bara að skoða.
-Þetta er ekki bókasafn
-Nei ég var svona að pæla í þessari, frændi minn á afmæli bráðum...
-Svona hættu þessu strákur, farðu að koma þér út

það tók yfirleitt umþaðbil tvær til þrjár ferðir að renna í gegnum eina bók.
Rekur nú einhvernvegin minni í að þegar konurnar í búðinni voru farnar að þekkja mig hafi
þær látið mig óáreyttan, meira að segja sagt mér frá því þegar komu nýjar bækur.

Alltaf þegar nýju teiknimyndasögurnar komu í bókasafnið var biðröð fyrir utan hurðina hjá þeim. Við stóðum þarna svona sirka fimm forfallnir drengir og biðum þess í eftirvæntingu að dyr helgidómsins yrðu opnaðar.

Hitti Mannsann,Feitbjörn, Alla og Sigga í smá drykkju á föstudagskveldi. ok ég hafði rangt fyrir mér, endirinn var úr Hollow Men.
Veit ekki hversvegna ég var svona sannfærður um að svo væri ekki, hef verið haldinn þessari meinloku í árabil, erfitt að sleppa henni...

Endaði kvöldið á ógnarbúllunni Amsterdam, allaf hrifinn af svona subbustöðum í morgunsárinu, stemningin er svo brengluð. Stúlka nokkur gaf sig á tal við mig, spurði hvort hún mætti handjárna mig. Ég spurði hvernig vinnu hún stundaði. Hún kvaðst vera fangavörður. Ég þakkaði freistandi tilboð. Hjálpaði henni síðan við að koma annarri vinkonu hennar sem einnig var
fangavörður í steininn, kvaddi þær í tryggri vörzlu við skólavörðustíg og lofaði að hringja ekki í dagblaðið.

Daginn eftir fór ég í bíó til að fá skilning um hvað væri raunveruleiki og hvað væri
fiktjón. Valdi að sjá hrollvekjuna Hostel. Var fyrst á því að þetta væri hið mesta rusl, (hún er rusl) en myndin hefur þó þann kost að lifa áfram í minningunni og vekja áleitnar spurningar. (varð bara að koma útúr mér þessum klisjufrasa...)

Mangi afi

2006-01-09T11:07:00.000+01:00

Afi minn Magnús Randrup lést á föstudaginn 6 janúar.
Fyrstu kynni mín af honum voru þegar ég lá í vöggu tannlaus og hann laumaði upp í mig síríussúkkulaði, móður minni til mikillar hrellingar.
Einhvertíma í æsku var ég spurður af því hvað ég ætlaði að leggja fyrir mig þegar ég yrði stór, Þá svaraði ég:

-Ég ætla að verða röff töff eins og Mangi afi.

Afi var málari og tónlistarmaður. Eftir að hafa spilað á einhverjum jasstónleikum þegar hann var orðinn gamall var hann spurður af því hvernig hefði gengið;
“o bara vel. Maður er náttúrulega orðinn svolítið stirður. Ég sleppi bara úr tón og tón, þá kallar fólk þetta list.”

Ég sakna hans.
Á morgun flýg ég til Íslands til að verða viðstaddur jarðarförina og kveðja hann.

private void

2006-01-02T11:26:00.000+01:00

"Hvar er hægt að festa kaup á þessu nirvanasmyrsli?” Spurði annar Magnús Guðmundsson fyrir rúmum tuttugu árum. Ég hef orðið var við það á ferðum mínum um lýðvefinn að margir eru með yfirlit yfir núllfimm, en ætlun mín er að gera undirlit, enda spyr napur sig á stundum, hvort sé betra, að fara í endurskoðun, eða skoða endur.

Hvað nagar mig mest á nýju ári? Nú að ég þurfi að gera eitthvað í bílamálum, þetta er farið að verða eins og í bók eftir Braga Ólafsson. Fyrir þá sem ekki þekkja til þá týndi ég bíllyklum um haustið. Síðan hefur þetta verið mál sem ég ætla að fara gera eitthvað í. Núna er komin janúar, bíllinn á að fara í skoðun og ég er enn bíllyklalaus. Ég ætlaði eiginlega að tilkynna að bíllinn væri ekki í notkun, fór á þægilega vefsíðu sem var til þess gerð. En hvað haldiði, þá átti maður að vera með einhverjar tölur á reiðum höndum. Tölur þessar voru víst faldar á númeraskiltum bílsins, undir einhverjum miða sem þarf að rífa af svo maður sjái þær. Nú skrjóðurinn var (og er) uppi í sveit, svo ekki var tekið út með sældinni að gaumgæfa að þessum númerum. Því var tengdaforeldrunum veitt það verkefni að taka með sér skiltin úr sveitinni og inní stórborgina. Skiltin standa nú hjá systur konunnar, og ég er alltaf að minna mig á að fara þangað og ná í þau.

Svo er næsta verkefni eftir leikritið, að reyna að skrifa eitthvað að viti. Hef tekið eftir því eftir að ég fór að blogga að þetta er óleiðinlegt. Var með svona plön í gangi þegar ég var tíu ára, síðan hafa plönin legið á hillunni að undanskildum einstaka ljóðum. Svo nú er ég byrjaður að plotta Opus Magnus. Enda er maður náttúrulega ekki sannur íslendingur fyrr en maður er búinn að skrifa bók og fá hana útgefna.... Veit samt ekki hvort ég nenni. Þetta er voðalegt strit.

Já vinir og vandamenn, gleðilegt ár. Ég þakka og hlakka.

jólin koma á ný ég spyr ekki að því

2005-12-21T16:05:00.000+01:00

Þá er maður kominn með jólaflensuna. Allt hófst á því að ég gestaði partý hjá leikfélaginu. Ég gekk um og töffaraðist í támjóu bítlaskónum sem ég keypti mér í Berlín. Fyrir utan trommuleikara nokkurn sem var með nektardans samtímis því að berja húðir gekk þetta allt pent fyrir sig og ég komst meira að segja heim á skikkanlegum tíma.
Morguninn eftir vaknaði ég hinsvegar með ægilegan krampa í vinstri kálfa. Já já hugsaði ég beauty is pain beauty is pain. Það kostar sitt að vera töff þegar maður er kominn yfir þrítugt. Þegar líða tók á daginn stigmagnast verkurinn. Ég hálfhaltraði um íbúðina, var með yfirlýsingar um það að hinsti dagur minn væri kominn. Ekki bítur þetta á aðra fjölskyldumeðlimi, það þarf að kaupa jólatré og baka piparkökur og pakka inn pökkum, engum skal hlíft við jólaamstrinu, ekki einu sinni deyjandi töffurum.

Hápunktur jólakvalanna var ferð fjölskyldunnar á jólamarkaðinn í Haga. Við höfum haft viðkomu þar áður, og oft verið indælt, en á þessum sunnudegi var sem hálf Gautaborg væri samankomin á svæði sem er álíka stórt og austurstræti. Reyndar svolítið skemmtilega absúrd þegar lúðrasveitin riðlaðist í gegnum mannskapinn í 5 stiga gaddi. Manni leið einsog flugu í sementblandara.

Kannski var það þó enn verra með jólatréð. Þegar ég tók það inn kom í ljós að það var of hátt fyrir stofuna. Ég sagaði neðan af trénu, en við það varð tréstofninn svo lítill að tröðugt reyndist að festa normansþininn í þartilgerðum vasa. Við rembdumst þó við þetta dágóða stund, komumst af því að ein skrúfan var svo riðguð að hún var ónothæf og límdum skrúfuna fasta við tréstæðið. Við það var eins og allt gengi upp.
Síðan var tréð skreytt um kveldið. Þegar það er afstaðið, dæturnar sofnaðar, búið að slökkva á tólum og tækjum og ég er að fara að búa mig undir að skríða upp í rúm heldur konan því fram að tréð sé farið að halla ískyggilega, biður mig um að skrúfa meira í tréstæðinu. Nú við það flosnar tréð upp, og ef spúsan hefði ekki verið snarráð og gripið tréð snögglega, þá hefði ég orðið undir, skreyttur jólakúlum, jólaseríum etc etc.
Við króguðum tréð af í horni stofunnar, settum fram fyrir það tvo stóla svo það veldi ekki meiri usla hjá okkur.

Þegar ég vaknaði daginn eftir örmagna eftir bardagann við jólatréð, var ég kominn með hörkukvef, hef gengið um vinnuna einsog ég sé með hausinn í koddaveri.

Lucy in the sky

2005-12-13T09:57:00.000+01:00

Í morgun vaknaði ég eftir dyntóttar draumfarir við það að hringt var á dyrabjölluna. Ég leit á klukkuna. 06:00. Hvað var eiginlega í gangi? Ég skakklappaðist upp úr heitu og ljúfu rúminu og út á frostbitinn ganginn.
Svo lagði ég sjáaldrið að fiskaugalinsunni sem er á hurðinni einmitt sköpuð fyrir svona tækifæri svo maður geti virt fyrir sér gesti sem banka upp á á óguðlegum tímum. Eftir að hafa gaumgæft það sem ég sá í nokkra stund stuldraðist ég aftur inn í svefnherbergi, vakti konuna og sagði henni að það væri fólk samankomið fyrir utan hurðina sem vildi syngja okkur og Lúcíu til heiðurs. “Í guðanna bænum ekki sleppa þeim inn.” mælti konan svefndrukkin, eins og það væru einhverjir jankar komnir til að drösla okkur í beint flug til Guantanamo.
Ég var nú samt svo ósvífinn að hleypa morgunglöðu söngvurunum inn, konunni reyndar til mikillar gleði, því þetta voru foreldrar hennar.

Í góðum höndum hjá Garðari

2005-12-09T15:51:00.000+01:00

Þar sem ég stóð úti á gangi og var í þann mund að fara að fylla nýja gegnsæja kaffibollann minn skaust þessum frasa upp í hausinn á mér eins og þrumu úr heiðskýru lofti. Mig minnir að nefndur Garðar hafi rekið fatabúð en ég kem því þó ekki fyrir mig í augnablikinu. En hvernig líta góðar hendur út? Ég ímynda mér einhvernvegin að ég sé með góðar hendur, fingurnir hæfilega langir, en þó ekki þjófslegir, sverir en þó ekki kubbslegir. Fingur eru svona ótippað erótískt svæði. Mér hefur alltaf fundist nettar hendur sjarmerandi. En hvað með hendurnar hans Garðars? Setningin frammanar hjá mér mynd af brosandi seventies manni með þykkan lubba í brúnum jakkafötum. Skyrtan er hvítbrún, með blómamunstri. Blómin eru líka brún. Svo kemur Garðar, þuklar hann um bringuna og segir “Í góðum höndum hjá Garðari.” Þeir brosa báðir framan í myndavélina. Og lyktin af Old Spice. Var þessi tími einhvertíma til? Minnið er sannarlega svikult.

undirbúðingur á ellefta sundi

2005-12-08T16:57:00.000+01:00

Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaajjjjjjjjjj maður tveir
fokkaður upp í nazaretturnar
gafflaður að hætti zpzís
Don Ovænt Ask (DOA)
lifaður mandi randí
brenna

og svo kom þyrlan
threee is another one

með engum var viðbjargað
s.k.vænt lögum nr 1230976
byggja hland

einn/bollli/steinn /seinnn
skeinn. ..... þþþþ

með eitur í puttununununum

búist er við stormi sunnan af janmæjen
beast this icevulcan
hitti fimmtán vindstig
startrex

I know you soundly enough to be aware that you are keen on affordable
luxuries, so stop by this internet page!

srektar

svo fylgdi hann mér eftir guli skugginn skuggaði mig BALDUR!!!!

j´æsa það var ég sem rændi borgvagninum EIÐUR !!!!

> fEIGUR
>C:
>I DONT UNDERSTAND
>CAN U PLEASE REPHRASE THAT

mig vantar bara eitt orð til að geta umturnað þessu í ljóð
einhver merkir textann minn rauðu.
Einhver her á höttunum á mér í BELG ÍUS

(væri nú h.v. gaman að fara með þetta eftir 10 piparmínútulíkjöra ;-)

Pinter reynir að vekja svefngenglana

2005-12-08T14:38:00.000+01:00

Í gærkvöldi nákvæmlega þegar ég ætlaði að fara að leggja mig varð ég þeirrar ánægju aðnjótandi að hlusta Harold Pinter flytja nóbelsræðuna sína.

Ég vil hvetja ykkur til að lesa þetta hjá karlinum, helvíti flott. Ef þið eruð löt, þá lesið allavegana kvæðið sem han síterar eftir Pablo Neruda (næstum því síðast) alger snilld.

The signs all say it´s a social infection

2005-12-01T23:36:00.001+01:00

Já. Allir virðast sammála í því að ég eigi að kíkja heim. En úr því mun ekki verða í þetta skipti. Svona er maður nú afstyrmislegur. Vantar meira fólk sem giftir sig. Eða böbbar manni í stórteitil. Hefði náttúrulega verið gaman að troða upp með smá bögumæli og sýna þessum Annkristínum smá alvöru jólaanarkisma. Annars hefur hr norðdahl séð norðurljósið og flutt yfir á blogspot. Jamm. Hef verið að bæra það með mér að læra php og koma mér upp einhverju eigin movable type dæmi, en ég nenni því bara hreinlega ekki. Keli er eitthvað að reyna að pumpa mig á staðreindum, en ég er svo óstaðfastur eitthvað eins og lauf í vindi, breyti um stefnu og skoðanir álíka oft og Kata Frænka fær sér í nefið. Held annars að ég verði meiri kleyfhugi með hverju ári sem bætist í bókina. Það er kanski ekkert sem maður á að vera að digurbarkast eitthvað með.

Nú taka börnin upp á því að veikjast akkúrat þegar fer að vera mikið að gera í vinnunni. Var í ógurlegum SQL ham, að berjast við að koma saman þeim upplýsingum sem óskað hafði verið eptir, en eitthvað hafði mér fatast flugið, því stundum voru tölur tvöfaldaðar. Og þetta í versta sproca sem ég skrifað, komin upp í átta illskiljanlegar síður. (Hver hannaði annars samsetningu íslenska lyklaborðsins, enginn enskumælandi ætti að kvarta yfir qwerty fyrr en reynt hefur þá raun sem það er að leita að öi eða spurningarmerki, tölum nú ekki um að skella áherslumerki yfir sérhljóða. )

Er svona með annað augað á bókmenntarausinu, gaman af þessu, er einhver búinn að lesa Túristann eða Rokland? Langar svolítið að kikka í þær, þótt ég hafi ekki verið yfirmig hrifin af síðustu verkum drengjanna (Svartur á leik og hr alheimur) báðar að vísu skemmtilestur, en ekki mikið meira....

Annars hef ég verið að testa þetta með að skrifa svolítið, og verð að segja það að þeir sem ná að berja saman læsilegri bók eiga allann heiður skilinn, þetta er nú bara erfitt.
Er að spá í smá bloggpásu, er búinn að vera eitthvað andlaus í þessu upp á síðkastið. Ætla þó ekki að vera með neinar dýrkeiptar yfirlýsingar. Góða nótt.

Don´t let it bring you down, it´s only castles burning.

Lag dagsins: Strange Fruit með Nina Simone.

That 80's feeling

2005-11-29T17:33:00.000+01:00

The Girl U Want - Devo

Skondið hvernig sum lög koma manni í ótrúlega gott skap. Er annars búinn að vera í svona langar að skreppa heim um jólin kasti. og langar að fara út að dansa kasti.
mmm Kemur ekki lúserin hans Becks á media playernum.
playerinn er annars búinn að vera með rosalega takta í dag, hann byrjaði á endalausri útgáfu af summertime Gershwins með meistara Coltrane og síðan hef ég bara forritað með fáránlegt bros á vörunum í allan dag.
sprechen sí deutchí baby.
mmm langt síðan ég heyrði Jimmy Jazz

af spektor og tölvum

2005-11-28T10:45:00.000+01:00

Í kvöld mun Regina Spektor koma fram í Stokkhólmi. Mig langar til að kíkja á konsertinn, en ég get það ekki. Hún var víst að ljúka við upptökurnar á nýrri plötu sem mun koma út í vor/sumar. Spennandi að sjá hvernig hún þróast.

Var í meiriháttar tölvubrasi um helgina. Var að fá nýja tölvu. Ætlaði fyrst einfaldlega að rífa harða diskinn úr gömlu tölvunni og skella í nýju tölvuna, en sá svo að nýi diskurinn var öðruvísi tengdur við móðurborðið. Ég býst við að þetta sé fljótvirkari tenging, og ákvað því að þramma hinn langa og leiðinlega veg endurinstallasjóna. Nú er málið að finna allar sjóræningjaútgáfurnar af forritunum sem eru mér ómissandi og búið var installera á gömlu tölvunni. Hafði haldið góðu ftp sambandi við gamlan skólafélaga sem var með allt athyglisvert á sajtinu sínu, en nú er hann búinn að loka fyrir það...

Börnin skemmtu sér konunglega yfir þeirri kassamergð sem fylgdi upplýsingatækninni, og voru búinn að koma upp bátaflota inni í stofu.

Mugison var að spila hér um helgina, ég missti af því.

Höfundur kemur sér að ebninu.

2005-11-24T11:13:00.000+01:00

´æ Hvað.
Himininn var vissulega skýjum hlaðinn. En það er svosum ekkert nýtt fyrir. Hvða æ.

Hvernig veður er þetta eiginlega dæmigert. Ílengst veður rigning snjór hagl stormur sól allt í bland. Og þitt val fyrir löngu daufdæmt. Það er ekki hægt að gera neitt rétt í þessu landi. Enda er búið að auka löggæslu til munna. Ráðgerður stýrir ásamt Ódáða. Dylur samviskuna undir hattinum. Hún var svo lítil. Eiginlega. En samt búin að þrengja sér inn í heilabörkinn. Þessi ónefnanlega sena. Ég ætla ekki að fara að básúna henni út, enda vantar mig sex sinnum sex sinnum sex bræður og Harmslegin Gedda ekki komin enn. Það kom aldrei seinna. Svo kann ég ekki að spila á básúnu heldur. En vinkona hennar óborganleg þarna í tröppunum. Símhringingin. Ó.

Selbspotraet mit Kater

2005-11-22T23:08:00.000+01:00

Kominn tilbaka til Svíþjóðar með söknuð í hjarta. Ég verð náttúrulega að taka undir með JFK , ég er líka Berlínarbolla.
Snyft.

Ég og syss ætluðum að kíkja á rrriotgirls hljómsveitina Sleater Kinney. Röltum lengi á þeim gatnamótum sem klúbburinn átti að vera á, en fundum ekkert. Ekki skipti neinu hvaða þjóðverja við spurðum, samkvæmt öllum vorum við á réttum slóðum, áttum bara eftir að finna uppljómað skilti sem á stæði Maria. Að lokum komum við auga á skiltið, en það var ekki uppljómað, lá bak við girðingu. Við vorum svona að melda með okkur að klifra yfir girðinguna þegar þar bar að hóp ráðvilltra þjóðverja sem líka voru í leit að staðnum. Eftir að hafa lagt höfuð í bleyti komum við okkur saman um að útlit væri fyrir því að konserti hefði verið aflýst. Á leiðinni þaðan björguðum við Þjóðverja á einhverjum afdönkuðum Beachsumarklúbbi sem líka var lokað, frá því að krókna úr kulda í bið sinni eftir Sleater Kinney á steinsteypuströndinni.

Daginn eftir fórum við á tónleika með Jenny Wilson og Architecture in Helsinki. Jenný þessi reyndist vera frá Svíþjóð. Tónlist hennar var frekar lágmelt, og hafði ekki mikil áhrif á mig, þótt það væru þarna flottar gítarlínur við og við. Arkítektúrinn átti rætur sýnar að rekja til andfætlinga okkar í Ástralíu. Þetta var hinn hressasti ungmennahópur með lúðrasveitartendensa, og svei mér þá ef það var ekki bara svipur með Sigga Heimi og aðalsöngvaranum...
Mjög fjörugt gengi.

Hápunkti ferðarinnar náðum við svo eftir arkitektúrinn þegar við skruppum á King Kong klúbb. Það yljaði gömlum Roxýaðdáanda að enn einu sinni geta skakið útlimi í takt við slagara á borð við Pretty Vacant, Blue Monday, Forest með meiru ásamt svartklæddum Berlínarbúum meðan syss gamnaði sér yfir skákleik.

Ekki var einungis dansað í Berlín. Það var náttúrulega verzlað af fítonsafli. Fjárfezti meðal annars í Chelsey Boots, (eða bítlaskóm) en slíkir hafa ekki prýtt fætur mína síðan ég gerði miðgarðinn frægan í menntó. Í kaupauka fékk ég sleikjó með Tequilabragði og tequilamaðki. namm namm.

Syss var líka dugleg að fara með mig út í göngutúra, þótt ekki hefðum við komist í sund, en það stóð þó til frá fyrsta degi. Hún dró mig meðal annars á upplyftandi listasýningu um dauðann, en þaðan er myndin tekin.

Fortress of the Fartist as a Frog

2005-11-17T00:11:00.000+01:00

Svona getur þetta litið út stundum....

Ég stóð á fætur, þurrkaði af mér versta glerrykið, reyndi að loka hurðinni, tók upp hamarinn, og læddist inn í stofu. Þar hékk Bengt. Hann var að reyna að leika lampa, en ég hef aldrei séð lampa með lafandi tungu. Þetta virtust verða auðveldar hundrað þúsund krónur. Ég tékkaði á púlsinum. Ekki yrði kveikt á þessum lampa lengur. Bengt var rafmangslaus.

Skynsamlega afsakið vinsamlega skyndibitakynni.
hafandi lafandi lítið skafið af því
kapten Omen og börn hans
týndi þessu kyrrahafi.
Sökkvandi hrökkvandi hrynjandi undir því

Ajjjj hef lítið að segja. Nennti ekki heldur að tala um veðrið.
En hérna er að fara til Brlínar á morgun. ;-)

Þessum texta hef ég í engu breytt. Jafnvel þó inn í hann vanti myndir sem vísað er til.

2005-11-14T13:13:00.000+01:00

Ég fann mynd um daginn, illa pixeleraða og verr innskannaða.
og sagt var að það hefði verið betra áður, og
ég held að þegar heimurinn var allur í gráskalanum hafi verið meiri
stöðugleiki, en það er kanski bara www.vitley.sa
Ha?

En maoískir uppreisnarseggir storma indversk fangelsi.
þegar ég var lítill voru Idi Amin og Khomeini einu vondu strákarnir,
en núna leynist schvartöfuguggi allstaðar og Skywalker þreifast
taugaveiklaður með puttunum níu í myrkrinu, en finnur ekki dauðastjörnuna,
þrátt fyrir þrálátar sögusagnir um að hún sé nær en maður haldi.

Lögreglan bjargar indóevrópskum barnatungumálum úr svartholi Ramónu,
í teiknimyndalitunum, Rastafari Populus horfir á okkur fréttamenn í gegnum
einhyrningin.

Rauði síminn. Hvar er hann?
Hollenskir piltar í samráði við rússnesku maffíuna er eitthvað náið samband
milli wayphishers og þeirrar staðreyndar að ég fékk greininguna hollenskur,
greyndur greindur
holl holl hollenskur
samkveimt sefrópskum
staðli aðli...

Gregor Samsa og ég

2005-11-10T23:40:00.000+01:00

notix

2005-11-10T15:37:00.000+01:00

DN lætur ekki að sér hæða.

þetta

er ein besta blaðagrein sem ég hef lesið í langan tíma.
hlakka til að lesa næstu greinar.

citat:
Visst lever vi i märkliga tider. Halvtannat sekel efter Kommunistiska manifestet ("Ett spöke går runt i Europa - kommunismens spöke") är det åter arbetaren som väcker bävan och skräck. Men han svänger ingen fana, vill inte kasta samhället över ända, han ser inte ens ut att vilja hämnas orättvisorna. Det förfärande med honom är att han bara vill arbeta. Det är i sanning inte mycket han begär. Och det är just det som är problemet. Han begär för litet.

annars... keypti hina plötuna með Reginu Spektor sem hægt er að kaupa á iTunes. Trés impressed. Stúlkan er snillingur. þessi plata (11:11) er gerð þegar hún er í menntaskóla. Rock on.

Bara svo svaka svekktur yfir að hún skuli ekki koma til Gautaborgar :-(

Viðbrögð forsvarsmanna stjórnvalda vekja stundum ugg

2005-11-10T08:25:00.000+01:00

You are a winner!
you are a winner!

Hei vá, ég vann bók!!!

rithöfundurinn Viktór Arnar Ingólfsson er með skemmtilega keppni í gangi hér

já gærdagurinn var allur í gleðimerkjum, fann líka þetta á anna.is ,
sprenglá á gólfinu, og gat lítið annað gert.

Er að drepast í líkamanum eftir leikæfingu þar sem leikstjórinn reyrði mig niður.
Ég lág á skítugri dýnu bundinn á höndum og fótum, og sagðist ætla að fljúga...

horfði á kvikmynd eftir Jess Franco um daginn. það var upplifun...
alveg merkilegt hvernig myndin sveiflast milli þess að vera snilld og drasl.
Það er spennandi þegar atburðarrásin er svona rugluð eins og hjá honum, því heili áhorfandans rembist við að skýra út það sem hann hefur séð.

jamm nú fer að stittast í helgarferð til Berlínar. Hlakka til.

Háskaför til Hamborgar (framhald fyrri færslu)

2005-11-08T17:30:00.000+01:00

Þá var ég í Hamborg. Ég kvaddi meðferðalang einn, rússa sem virtist vera týndur. Hann sagði bara hcharatjó, lyfti upp þumli og brosti. Týndur á götum Hamborgar í rykuðum frakka og rauðeygður. Samt fór hann sinn veg ákveðnum skrefum. Ég fann á mér að ég ætti að bjóðast til að hjálpa honum, en gerði ekkert.

Brr, það var kalt í Hamborg.

Ég rölti inn í miðborgina, sá einhvern geðsjúkling standa fyrir utan lestarstöðina á sokkaleistunum, pantaði far með bát frá Hamborg til Svíþjóðar. Báturinn átti að fara eftir tvo daga. Velti fyrir mér hvað ég ætti að gera, kom ferðatöskunni fyrir í geymslu og ákvað að kíkja á hið alræmda svæði í kringum Repperbahn.

Ég væflaðist um þarna, fékk mér bjór og horfði á fólkið. Ég var farinn að kvíða svolítið fyrir kvöldinu, því ég hafði engan stað að sofa á. Svo ég vatt mér að ungu pari sem sat þarna og spurði hvort þau vissu af einhverjum stað þar sem hægt væri að gista fyrir lítinn pening.
“Jú, sérðu húsið þarna, þar er klúbbur.” Sagði stráksi, “Þessi klúbbur hann lokar aldrei, þannig að það er bara að leggja sig í einhvern sófa þar, ókeypis.” Þetta fannst mér nokkuð góð hugmynd, svo ég bauð drengsa upp á bjór, og ræddi við hann heillengi, en stúlkan þurfti frá að hverfa. Annars var þetta ansi merkileg búlla, það voru bara spiluð svona gömul þýsk týrólaslagertónlist frá ca 55-65. Þarna var fámennt, aðallega karlmenn, og eigandinn var eins og klipptur úr kvikmyndinni kabaret. Ég hafði þetta eitthvað á orði við drenginn og hann tjáði mér að þetta væri hommastaður, og hann hefði haldið ég væri að reyna að gefa honum undir fótinn. Ég hló að þessu, kvaðst svo ekki vera, sagði honum af högum mínum, og spurði svo hvað hann væri helst að fást við. “Jú, ég er bílaþjófur. Fæ rosalegt kikk út úr því að keyra bíla frá Þýskalandi á autobahn til Póllands. Ég er svona, lausráðinn af pólsku mafíunni.” Jahá sagði ég, svo ræddi ég við þjófinn um eiginlega þýðingu orðsins sehnsucht.

Þjófsi fór síðan með mér á klúbbinn sem hann hafði bent mér á. Þetta var ágætis staður. Svo þurfti þjófsi að fara heim. Við mæltum okkur þó mót á einhverjum stað næsta dag. Hann skrifaði adressuna á miða, sagði að þar væri hægt að fá góðann morgunmat, sama hvað klukkan væri. Ég reyndi að sofna á einhverjum sófa á klúbbnum, og það hlýtur að hafa tekist, því einhverntíma um ellefuleitið daginn eftir vakna ég við að einhver er að sópa og snurfusa.

Ég dríf mig á staðinn sem þjófsi hafði párað upp hjá mér. Þetta var held ég suddalegasta bæli sem ég hef verið á, ef frá er skilin einn staður sem ég villtist inná á Spáni þar sem sem alla gesti vantaði útlimi og/eða augu/nef. Þarna inni voru tvær mellur að fá sér kaffi, í sjónvarpinu var eitthvað fólk að nudda saman sköpunum og yfir þessu öllu lá steikarbræla og reikarmökkur. Jamm. Allt frekar ósjarmerandi svona, svo ég er bara að spá í að fara eitthvert annað, en þá kem ég auga á þjófsa. Hann brosir og sýnir mér hvaða morgunmat ég eigi að panta. “morgunverðurinn” var reyndar þrusugóður, þótt hann hefði kannski ekki staðist kröfur matvælafræðinga.

Daginn eftir erum við næstum búnir með alla peningana mína. Ég segi þjófsa frá því að ég eigi svona eins og fyrir tveimur hamborgurum, svo sé kassinn minn búinn. Ekkert mál segir þjófsi. Við fáum okkur snæðing á burger king. Eftir átið tekur hann öskubakka staðarins með sér, setur hann niður á götuna og hrópar kleingeldt kleingeldt, svo segir hann mér að gera slíkt hið sama. Það er skemmst frá því að segja að við betluðum okkur inn dágóða summu þótt ég hafi ekki skilið hversvegna fólk var að henda í okkur peninga, því ekki vorum við sérlega betlaralegir. Þjófsi spyr hvort sé komið nóg, ég kveð já við því, síðan skiptum við þessu á milli okkar, hann fer sinn veg, ég minn, og hafa leiðir okkar ekki legið saman eftir þetta.

Ógnir Einidals

2005-11-06T22:57:00.000+01:00

Keli var að segja frá svaðilförum sínum í Albaníu Þannig að ég ákvað að færa í frásögur dulítið af eigin svaðilförum.

Þetta gerðist að mig minnir 1992, ég hafði verið á leiklistarnámskeiði í Minsk, höfuðborg Hvít-Rússlands í einn og hálfan mánuð. Nú var komin tími til að fara tilbaka. Ég hafði svosem lent í ýmsum svaðilförum þarna, aðallega þó matarkyns. Sem dæmi um það má nefna þegar ég fann músli hjá fólkinu sem ég bjó hjá. Ég þóttist hafa himinn höndum tekið, enda þreyttur á hart hvítt brauð – te morgunverðinum sem mér hafði verið boðið uppá hingað til. Ég varð mér út um kefír, hellti múslí og kefír á disk. Borða fyrst af hrifningu, en finn eftir smá stund að múslíð er gamalt, svo sé ég að það er eitthvað sem skríður í kefírnum. Skoða þetta nánar, og kemst að því að þetta hljóti að vera einhverskonar skordýr sem lifir á mjöli. Legg skordýrið til hliðar og held áfram að borða, þar til ég fer að gera mér grein fyrir því að hálfur diskurinn er á iði. Ég hætti að borða í smástund og horfi á diskinn. Þá segir húsmóðirin á bænum “essen, essen, ist gott”. Ég reyni af vanmætti að benda á iðið í múslinu, en húsmóðirin segir bara essen essen. Ég er náttúrulega ákaflega kurteis maður, vill heldur ekki ergja gestgjafana og kvarta yfir dýrindis músli sem hefur verið sparað í árabil, bara ef skildi vera að einhver útlendingur kæmi í heimsókn og langaði í múslí. Svo ég reyni að draga þá múslíbita sem eru á sem mestu iði til hliðar, og skófla síðan í mig restinni eins hratt og hugsunarlaust og mögulegt er.

En nú var ég semsagt á leið tilbaka til Svíþjóðar. Hvítrússnesku vinir mínir höfðu reddað mér fari með rútu til Hamborgar, þeir sannfærðu mig um að þetta væri ódýrasta leiðin fyrir mig að koma mér tilbaka. Þegar við komum að rútunni sé ég að á rútunni er stórt skilti “Kinder aus Tjernobyl”.

Ég fæ mér sæti þarna í rútunni, hugsa um jarðfræðingana tvo sem höfðu verið mér samferða frá Berlín. Þeir tóku alltaf upp Geigermæli með jöfnu millibili hlógu og tjáðu mér að geislunin væri hærri í Berlín.

Ferðin er tíðindalaus þar til við komum að landamærum Póllands. Áður en keyrt er yfir landamærin stígur inn í rútuna Vélbyssaður vörður sem vill kíkja í öll vegabréf. Ég sé að þetta er nákvæmnismaður, og að honum gengur hægt að komast í gegnum geislavirkan farþegahópinn. Loks er hann kominn að mér, sveittur þreyttur með yfirvaraskegg. Ég sýni honum vegabréfið. Hann verður undarlegur í framan þegar hann sér að ég er ekki með visum til þýskalands, heldur bara til Hvít-Rússlands, og ég rembist við að reyna að útskýra fyrir honum allt um samband Íslands við önnur Evrópuríki. Þetta er allt gert með handapati og á lélegri Þýsku. Vörðurinn segir bara Njet njet njet, nje penjímajes. Svo fer hann og talar við bílstjórann. Hitinn í rútunni er orðinn ægilegur, mér er farið að langa meir en lítið í sígarettu. Allir samferðalangar mínir horfa á mig og tala á rússnesku. Heimsókn varðarins endar á brottför hans. Mér þykir hann vera farinn að kreista vélbyssuna ískyggilega mikið. Hann starir á mig og endurtekur í sífellu nje penjimajes nje penjimajes.

Ég man hvað ég var orðinn ógeðslega sveittur. Hafði keypt sígarettur í Hvít-Rússlandi sem hétu Harley Davidson, það var bensínbragð að þeim, ég svolgraði í mig hálfan pakka í vanþökk geislavirkra barna, fannst ég vera hólpinn.

Rútan er búin að snigla sér yfir landamærin til Póllands. Inn stígur annar vélbyssaður vörður og vill sjá öll vegabréfin. Ó nei, ekki aftur hugsa ég með mér. Vona að þessi tali ensku, það yrði auðveldara en að reyna að bjarga sér á þýsku sem hvorki hann né ég kunnum. Aftur er hér á ferð mikill nákvæmnismaður. Hann kemur að mér, og enn einu sinni hefst þessi njét njét njét söngur. Ég byrja aftur á að reyna að útskýra allt um Ísland, en þessi stoppar mig eftir nokkuð málaþóf og bendir mér á að skoða vísumið mitt nánar. Já vísum til Hvít-Rússlands, ég veit að það er gefið út í Svíþjóð, ég bý þar þó ég sé ekki sænskur.... En dagssetningin, segir hann. Já hvað með hana? Hér stendur að þú ætlir að vera þar í einn mánuð. Já... En þú ert búinn að vera þar í einn og hálfan mánuð. Svitabað mitt er ekki fyndið lengur, ég mótmæli veiklega, bendi á þá staðreynd að við erum ekki í Hvít-Rússlandi lengur, heldur Póllandi. En vörðurinn segir bara “Come with me pleaze zir.” Ég fylgi honum eftir úr rútunni með úranaugu í hnakkanum, á eyðilegum vegi fram að eyðilegu húsi. Golgataganga eftir hvítum göngum sem endar á skrifstofu Hróa Baunar. Hann situr þarna í leðurstól umkringdur möppum. Horfir á mig lengi svínslegum augum, tekur síðan niður eina möppu sem er full af nöfnum og summum og segir hundred dollars. But but but... Hundred dollars.

Já ekki dugir að deila við þennan Hróa.

Annars var ferðin atburðasnauð þar til ég kom til Hamborgar og umgekkst bílaþjóf nokkurn sem hjálpaði mér að eyða restinni af reisukassanum, en það er önnur saga.

Dx7

2005-11-04T12:14:00.000+01:00

Morgunblaðið veldur mér veikindum. Lesið:

Eftir að það fréttist að bandaríska leyniþjónustan CIA búi hugsanlega yfir leynilegum fangabúðum í Evrópu og víðar þar sem pyntingar eru stundaðar vilja bandarískir stjórnmálamenn alfarið banna pyntingar. En George Bush Bandaríkjaforseti berst gegn tillögunni.

Ekki skrýtið að kóknefssveinninn Maradonna skarti skondum bol í sama blaði (stop bush, þarsem essinu í nafninu hefur verið skipt úr fyrir hakakross)

En það sem veldur mér hvað mestri velgju er barátta sjálfstæðismanna um sætin á listanum. Sjaldan hef ég séð eins ósjarmerandi lið. Kíkið endinlega á gæjann sem er að berjast um 7sæti. Djísssössss. (Fyrigefið ófyrileitni mína, ég veit maður á að vera góður við dverga.. en ég get bara ekki setið á mér. Var að hugsa um að flikka upp á og fótósjoppa fésið hans, en nei, ég verð líka að sinna vinnunni. )

Þetta er eflaust einhver sjáflspyntingahvöt hjá mér, en ég get bara ekki hamið mig þegar ég sé auglýsingarnar frá þessu fólki, verð að kíkja á kosningabloggin og kúgast…

Jamms, í kvöld kemur mamms í heimsókn. Gaman af því.

Tónlist dagsins: Put your finger in the socket (Man or Astroman)

NameDropper

2005-11-03T23:03:00.000+01:00

Ég var að flækjast á gljúfrasteini.is um daginn. Las meðal annars Skeggræður í gegnum tíðina, þar sem Halldór Laxness og Matthías Johannessen skeggræða. Það var ansi gaman af þessu. Hér er eitt sem fékk mig til að springa úr hlátri:

Matthías: Þú segir á einum stað að annaðhvort munir þú deyja eða verða brjálaður.

Halldór: Það var nú ekki verið að klípa utan af neinu í þá daga, sveiflurnar voru stórar. En auðvitað deyr maður sem betur fer. Og brjálaður er ég víst áreiðanlega, a.m.k. nóg til heimabrúks.

Já, það verður ekki af honum skafin snilldin. Mig langaði svolítið að fara að fjárfesta í honum, enda alltof úngur þegar ég las meginpartinn af þessu, fór oft á handahlaupum í gegnum bækurnar hans. Verðlagið á þessu er náttúrulega út í hött, og svo virðist sem kiljan karlinn hafi lítt verið kiljaður. En hvernig er það, eru íslenskar fornbókabúðir ekki með nein vefföng?

Á tali um snillinga og fína vefi tileinkaða þeim, flæktist inn á einhvern óopinberan vef Tom Waits karlsins um daginn. Lagðist í lestur síteringa, las aðallega um brennivínsneysluna, fyndið hvernig maður fer alltaf í það svæsnasta fyrst. Ekki það að það hafi sosum verið mikið svæsið. Hafði gaman af sítati ættuðu frá Bukowski sem fjallaði um muninn á því hvað maður gerði og hvað fólk hélt maður væri að gera. Er að reyna að finna þessa síðu, en finn hana bara ekki… verð að tékka á cachinu í vinnutölvunni.) Það var eitthvað á þessa leið:

Fólk heldur að ég liggi í ræsinu ásamt bokkunni, en í raun og veru er ég í þrekþjálfunarsal á sjöttu hæð, með handklæði i kringum hálsinn, horfandi á Johnny Carson.

Lét verða að því að kaupa Soviet Kitch með Reginu Spektor. Þetta er helvíti flott, en einum of einhæft, samt get ég ekki hætt að hlusta vona að ég hlusti ekki yfir mig af þessu, held að hún eigi eftir að gera eitthvað síðar sem verður algjör snilld. Minnir mig reyndar svolítið á Hunky Dory með Bowie, eða þeas rólegu píanóbaseruðu lögin af HD, það vantar reyndar þessa algeru snilld sem Life On Mars er, en hún er ekki langt frá því. New York hreimur með rússneskum undirhreim er líka ótrúlega sjarmerandi.

leikur apalæra

2005-10-31T21:27:00.000+01:00

Önnur æfing á RIR. Mér fannst þetta ganga ótrúlega vel. Fyrsta æfingin var svo skrýtin að ég er búinn að hafa áhyggur af því að við eigum eftir að stúta þessu, en núna var eins og öll meginatriðin væru að skríða saman. Þetta eru ótrúlega einbeittar æfingar. Ég og leikstjórinn, við hittumst, ég byrja á því að vera einn með textunum í smástund, svo rennum við í gegnum allt, ég fer með þá texta sem ég man eftir, reyni að leita eftir stemningum, undirstraumum. Eftir rennslið skoðum við kortið mitt góða, pælum í hvaða staðir kortsins hafa komið fram, af hverju við misstum, hvort að það sé nauðsynlegt að hafa það með. Við reynum líka að negla niður þá góðu punkta sem koma upp á hverju rennsli. Það er í raun mjög þægilegt að vera einn uppi á sviði, en ég finn líka að ég er alveg útpumpaður eftir hvert skipti. Það er svo skrýtinn tilfinning, maður er alveg búinn og yfirfullur af orku samtímis.

Fannst ég fá nokkuð góða hugmynd eftir að hafa horft á alla klisjukarlana í sjónsvarpsþættinum um íslenskt popp um daginn, gera svona mockumentary um íslenskan LISTAMANN . LISTAMAÐURINN myndi vera með prettó sólgleraugu, tala á ensku með rosa íslenskum hreim um hvað náttúran hefði rosaleg áhrif á sig, og kalla myndlistina volcanoart. Held að þetta gæti orðið svolítið fyndið. Ein sena myndi síðan gerast í valandslauginni. Þar myndi LISTAMAPURINN sitja í heita pottinum og tjá sig um hvað hann saknaði íslensku hveralyktarinnar.

it´s just my name .com like everything else in this world

2005-10-29T00:22:00.000+02:00

Lét verða úr því í kvöld að horfa á hina umtöluðu mynd This is Spinal Tap. Hún var svolítið skondin, þótt ég hefði reyndar búist við meiru. Það fyndnasta var þegar myndin var búin, og ég skipti yfir á sjónvarpið. Er ekki Freddy Mercury spandexhöfðinginn sjálfur mættur í imbann, spankúlerandi á wembley eða eitthvað.

Eftir þennan þátt, sem var tileinkaður Queen, skipti ég yfir á SVT2 og þar var heimildarmynd um íslenska tónlist. Hét Screaming masterpeace, en því miður ekkert masterpís. Ég þurfti að glápa á einhverja poppfræðinga í bláa lóninu og náttúrumyndir, æ þetta var svo mikil auglýsingamynd að maður fékk klígju. Þarf alltaf að vera að velta sér upp úr klisjunum um Ísland? Þó komu þarna fram einhverjar intressant hljómsveitir sem mig langaði að heyra meira í. En það var symptómatiskt að alltaf þegar það kom eitthvað athyglisvert þá var því bara gefið nokkrar sekúndur. Hvernig er til dæmis Trabant? Er varið í þá? Fannst svolítið gaman af þeim fimm sekúndum sem ég fékk að heyra með þeim. Og Slowblow? Er það meira en athyglisvert sándtrakk? Ég var reyndar trés hrifinn af myndini hans Kára, Nói albínói, langar mikið til að sjá nýu myndina hans.

Er búinn að hlusta á Regínu Spektor sem ég uppgötvaði í gær í allan dag. Nokkuð hrifinn að þessu. Hún er að fara að túrnera í lok nóvember, kemur við í Oslo, Stokkhólmi og Kaupmannahöfn, en ekki Gautaborg...

Annars eru stúlkurnar hérna heima að drepa mig með júróvisjón og öðrum óhugljúfum tónum. Veit ekki alveg hvernig ég á að taka á þessu máli, stemma stigu við þessari þróun.

And every answer is a threat, a new abyss that only sleep can close

2005-10-27T15:42:00.000+02:00

Klebsiella, gef oss einn koss
kynntu undir með mér

Óli Breckmann útum allar brekkur
fullkominn fiskur
flýgur útsýnið till annara landa á sumrin?

Fyrirgefið fyrri færslu, einast gert í kynningar kyni
stundum held ég að Jesus built my hotrodsé besta rokklag átjánda áratugarins

stundum
Zotob Rimar Nes
mudnuts

eru fræ til vistuð?
Er kjötiðnaðarmaðurnn hinn dökka hlið feitabjarnar?

Hvað kom eiginlega fyrir Brellis greyið?
Var að klára bókina, og þetta er nú bara því miður það slakasta sem karlinn hefur skrifað. Samt eru þarna ótrúlega góðir frasar inn á mill (I)
ignoring everything is very easy to do, paying attention is much harder.

Já konfereraður útsofinn og saddur.
Allt gekk vel, ræpaði fullum hálsi eitthvað um windows og internet, og svo virtist sem fólk tæki mark á því sem ég var að segja, allavega mikið um einhverjar undarlegar spurningar í barnum, held mér hafi tekist að halda ábúð nördagúrúsins svona nokkurnveginn intakt.

Hápunktur kvöldsins, þegar ég fékkk alla sem ekki voru farnir að sofa að öskra AC/DC á tvo pilta sem spiluðu sænska slagara í þungarokksútfærslum.

gleði dagsins: þessi krækja. (videoið)

tónlist dagsins: Regina Spektor

Hej

2005-10-26T15:40:00.000+02:00

nu är jag på konferans

Jesaja spámaður spáir eins og galinn

2005-10-25T18:40:00.000+02:00

Í fréttum er þetta helst:
Ég held að ég sé farinn að ánetjast fréttum...

Reiðarslagið var rekið þegar ég fann þetta:

http://news.google.com/

Nú ýti ég á update þar á tveggja mínútna fresti og kem engu öðru í verk.
Ég hélt þetta gæti ekki komið fyrir mig, enda hef ég strítt föður mínum á þessum persónuhnökra
lengi.
Hjá pabba þurfti alltaf fyrst að vera þögn við matarborðið afþví hann var að hlusta á útvarpsfréttirnar,
síðan lagðist hann upp í sófa og horfði á 19:19 á stöð tvö, náði að sofna eftir fimm mínútur, en vaknaði alltaf skilvíslega klukkan átta, skipti um stöð, og sofnaði aftur eftir fimm mínútur.
Hann notar þetta að vísu eins og svefnlyf, en ég er svona meira postmodern kleyfhuga fréttaspíttari, vafra
fréttastöðvanna á milli, lágmark tíu gluggar uppi í einu.

ó nei, eftir því sem ég hugsa meira um þetta sé ég að þetta liggur í ættinni... Afi karlinn er alger útvarpsskelfir, og frægt var á holtsgötunni að hann tók alltaf með sér lítið viðtæki þegar hann þurfti að heimsækja salernið.

Eftir breiðböndun heimilisins er ég líka farinn að skella á gufuna, og finnst það yndislegt. Sakna þó prógrammanna daglegt mál, og um daginn og veginn. En ég kemst alltaf í stuð yfir lesnu auglýsingunum og skipafréttum, og "Fréttir segir Gerður G. Bjarklind" mmm... það fer um mig unaðslegur hrollur við að heyra rödd hennar.

Á morgun er ég að fara á konferaaaaanns með vinnunni þar sem ég á að vera með eitthvað lítið erindi um interneeet og tölvur almennt. Jaja. allavega góður matur

smælað framan í heiminn

2005-10-21T19:03:00.000+02:00

Dauður fiskur flýtur upp á yfirborð amazon eftir mestu þurrkana í mannaminnum. Erum við stökk í Gamla Testamentinu?

Hver er ég? pt 1

2005-10-20T12:38:00.000+02:00

Er nú ekki vanur að skella svona rugli inn, en þetta var svolítið fyndið, sérstaklega með tilliti til eldri skripta.

According to experts, my personality type is :
Buddhist Monk

Other people like me display these traits.

They eat snails

They have webbed feet

They have been abducted by aliens

They work in fast food resturants

Take the Ink Blot Personality Quiz at JokesUnlimited.com

Dazaður

2005-10-14T17:02:00.000+02:00

mmmmm.
eitthvað hálfdasaður í dag.

Vinnufélagarnir plötuðu mig út í algert matarsukk í hádeginu, (nú jæja, ég veitti nú ekkert voðalegt viðnám. Veitti bara ekkert viðnám) Nautasteik með piparsmjöri og bakaðri kartöflu, og salladsbar á undan. Á salladsbarnum var meðal annars að finna marineraða hvítlauksbita. Ljóst er að ég át of marga. Eftir þennan þrusumat, gat ég ekki haldið aftur að mér, það var bara ekki annað hægt í þessu eilífa blíðskaparveðri sem hér ríkir en að fá sér einn vaniluvindling og rótsterkan kaffibolla. Það var fín pása. Tók eftir littlum gömlum hundi sem var eitthvað að nuddast í kringum mig. Eigandi álíka gamall og stirðlegur. Alltaf eitthvað fallegt við stirðlega gamla karla sem eru í göngutúr með stirðlegum hundum.

Eftir þessa inntöku var ég orðin frekar mollulegur, og svo eftir klukkustundar vinnu, gat ég ekki unnið lengur fyrir hvítlauksstybbunni sem gaus upp úr eigin koki, þannig að ég skrapp niður í sjoppu og keypti mér kók og lakrísplopp (sem er eina sænska súkkulaðið sem inniheldur lakkrís)það hjálpaði í smástund, en svo var orðið svo heitt hérna í skrifstofukompunni og hvítlauksstybban aftur farin að gera út af við mig, þannig að ég varð bara að skreppa aftur niður í sjoppu og kaupa ís.
Hvað ætli spúsan sé búin að laga í kvöldmat?

Jeppes, Gaman að Pinter skildi fá Nóbelið, þar er þó allavega einn sem segir það sem honum liggur fyrir brjósti. Hann hefur víst verið iðinn við að skamma Blair fyrir kjölturakkafasóna utan í Bush.

Nú er verið að frumsýna nýja mynd efter Haneke sem ég verð að kikka á en mynd hans Funny Games er held ég með betri myndum sem ég hef séð.

Ekki nógu hrifin af nýju Brellis bókinni so far, finnst vera of mikið recycling af gömlu dóti þarna, og ekki sami krafturinn í karlinum og áður hefur verið.

The newspapers kept stroking my fears

2005-10-11T19:22:00.000+02:00

Ég les um bók í DN. Bókin vekur áhuga hjá mér, og ég minnist orða einhvers um Bob Dylan úr þætti um Bob Dylan sem ég horfði á í gær; Hann orðaði það sem við vorum öll að hugsa, en gátum ekki komið orðum að. Það stórvantar þannig mann í dag .

Bókin er eftir Giorgio Agamben og fjallar um þjóðfélagið sem “State of exception”

Eftirfarandi er svona niðursuða af greininni

------------
Allt sem gerðist í Þýskalandi nasismans uppúr 1933 var réttlætt með undantekningarlögum.
Sama er upp á teningnum í Amríku í dag, útlendingar eru sendir til Guantanamo og píndir þar án dóms og laga, og hinn amríski meðborgari er undir stöðugu eftirliti, allt réttlætt með undantekningarlögum.

þjóðfélagið, Þar sem þeir sem ekki passa inn eru sorteraðir út. kastað til hliðar og í versta falli
myrtir á meðan við hin horfum á fótbolta eða hlustum á tónlist.

-------------
Og við getum reynt að hughreysta okkur með því að segja, þetta er ekki svona einfalt, þetta gerist ekki hér, en þetta gerist bæði hér og þar.

Ég skal taka dæmi hér úr Svíþjóð. Tveir menn frá Egyptalandi voru framseldir til amríkumanna og þunnum forsendum um njósnir. þeir voru færðir upp á flugvöll, fötin voru klippt af þeim, stólpillum þrykkt í þarma, þeir voru klæddir í bleyju og samfesting og poki settur á höfuð þeirra. Eins og þetta væri ekki nóg þá voru þeir járnaðir bæði á höndum og fótum. Síðan voru þeir settir í flugvélina, enginn sagði þeim hvert þeir voru að fara, þar fengu þeir að sitja og skíta á sig í ca 5 klukkustundir, eða þar til þeir komu til Egyptalands. Síðan voru þeir pyntaðir í egypsku fangelsi.

Og þótt vissir "serius" fjölmiðlar væru að reyna að vekja athygli á þessu, þá eru færri meðvitaðir um þetta en hver vann síðustu ædol æluna. Meðalsvíanum fannst sér bara ekki koma við að mannréttindi væru svona gjörsamlega fótum troðin.

Og ég hugsa með söknuði til teiknimyndasagnanna um seinni heimsstyrjöldina, þar sem þýskararnir voru vondir, og Frakkar Englendingar og Amríkumenn góðir, (Rússinn var svona meira ambívalent) Og ég spyr mig, hvar er andspyrnan í dag? Er enginn sem þorir að opna kjaft lengur? Er ekki kominn tími til að bjarga heiminumfrá sjálfum sér? Hvar er bjargvætturinn í grasinu, hvar er TF rán? Svona, samtaka samverjar, þótt fjöldinn sé ekki krúnk þá er hann svo sannarlega munaðar og mállaus.

Næturs(t)und

2005-10-07T21:43:00.000+02:00

Ég minntist á það í pistli fyrir nokkru að það sem helst gæti fengið mig að gráta væri textar. Einn texti sem nær oft heljartökum á mér er textinn nightswimming með hljómsveitinni REM. Eins og oft er með texta, þá eru það hughrifin af einstaka orðum sem ná tökum á mér. Og aðallega annað versið.

Nightswimming deserves a quiet
night
I'm not sure all these people understand
It's not like years ago,
The fear of getting caught,
Of recklessness and water
They cannot see me naked
These things, they go away,
Replaced by everyday

Ég tengi þennan texta þremur atvikum í lífi mínu:

Þegar ég og vinir mínir í Vestmannaeyjum tjölduðum á strönd í hrauninu. Við syntum strandanna á milli með efnivið í bálköst. Við byggðum vegg úr steini, og þetta var bara ströndin okkar. Yfir bálkesti þessum grilluðum við svo kjúkling og átum. Kjúklingurinn var ýmist skaðbrenndur eða hrár, en við létum okkur hafa það. Svo sváfum við þarna í tjaldi við flæðarmálið. Alveg frábær upplifun.

Eitt kvöld í MH. Við höfðum spilað um kvöldið, þetta voru vellukkaðir tónleikar, síðan var ball á Casablanca, Pétur Henrý var kosinn forseti nemendafélagsins, við bárum hann um staðinn, og enduðum síðan í Seltjarnarlauginni, að minnsta kosti 30 krakkar, en eins og Feitibjörn minntist á í kommenti á pistil minn um lög unga folans, þá hélt seltjarnarlaugin uppi öflugri ungmennastarfsemi með því að gera fólki auðvelt fyrir að brjótast inn og synda að næturþeli. Það var frábær stemmning, mér er sérstaklega minnistætt þegar Benni Erlings hoppaði af stökkpalli nakinn í laugina ásamt tveimur öðrum vöskum drengjum. Þetta endaði náttúrulega á því að löggan kom og rak okkur uppúr, en þetta var svona töfrakvöld, og í staðinn fyrir að vera með stæla spurði löggan hvort hún gæti skutlað einhverjum, því ekki var nóg bílapláss fyrir alla, og minnir mig að Pétur hafi fengið far í grafarvoginn með löggunni í smá partý heima hjá mér.

Var að æfa leikrit hérna í Svíþjóð í húsi sem liggur við höfnina, og svo er það eitthvert heitt sumarkvöld að við hoppum öll í vatnið og syndum um nóttina. Líka alger galdrastemning, við erum öll gjörsamlega búinn, enda búið að æfa stíft, yfir okkur er Elvsborgsbrúin, á hægri hönd þetta rosalega hús sem við erum að æfa í (fyrrverandi verksmiðja) og lengra út í vatninu kemur risastór ferja siglandi inn og blæs í þokulúðurinn.
Og svo er það fjórða versið.

You, I thought I knew you
You, I cannot judge You,
I thought you knew me,
This one laughing quietly underneath my breath
Nightswimming

Fagurt. Hér er varpað fram tveimur spurningum: Getur maður dæmt einhvern sem maður heldur að maður þekkir og stendur manni nálægt, og þekkir maður einhverntíma einhvern?

The king is gone but not forgotten

2005-10-06T10:34:00.000+02:00

Þetta er nú bara svo fyndið, að ég varð að skella þessu inn.

Former boyband singer Justin Timberlake is being lined up to play one of the most controversial figures in rock history in a new biopic - the Sex Pistols frontman Johnny Rotten.

Rotten, real name John Lydon, is keen to enlist the talents of former 'N Sync star Timberlake to play him in a big-budget movie dramatisation of his controversial life.

However, Rotten still has his doubts about Timberlake's credentials, and even has difficulty remembering his name.

He says, "I've asked Jason Timberlake to do it.

"He hasn't said yes but I think it would work because he's a damn fine singer but he's beginning to look bored."

hér er meira um þetta. Annars er bókin hans Rotten: No Irish, No Blacks, No Dogs helv. skemmtileg aflestrar.

var að vinna í handritinu að rir í gær, gerði þetta. Svona ágætis landakort af því sem ég hef í huga, nú er bara að halda sér opnum fyrir óvæntum hugmyndum.

Af pólitik og arkitektúr

2005-10-05T00:18:00.000+02:00

Jæja þá er Feitibjörn farinn að fjargviðrast yfir pólitíkinni. Pólitík er svona svipað og trúarbrögð, þú mótar þér afstöðu, sem er fullgerð um tvítugt, og eftir það breytist afstaðan lítið, nema að þú “Frelsist”. Þessvegna kannski einmitt gott að rýna svolítið í eigin afstöðu, sjá hvort slík sé fyrir hendi, og hvort hún sé mér til einhvers gagns eða bara orðin tóm.

Ég hef verið rauður frá því að ég man eftir mér, og alltaf fundist eftirfarandi vera góð lýsing á muninum á hægri og vinstri vinstri vill að allir hafi það að minnsta kosti skítsæmilegt, hægri vill að sumir syndi í peningum, en gefur skít í þá sem eru ósyndir.

Svo var það eitthvert kvöldið á ungdómsárunum að ég heyrði lagið paradísarfuglinn með Gasa spilað í því frábæra prógrammi áfangar. Ég veit ekki alveg hvað lagið sjálft hafði að gera með það en við áheyrn þess gerðist ég anarkisti. Ég hef alltaf haldið því fram síðar að ég sé anarkisti, þótt ég geri mér ljóst að það ég sé kannski meira í orði en á borði, svona tómstundaranarkisti, já jafnvel zenbúddískur tómstundaranarkisti. Smá anarkí skaðar aldrei. Þetta er náttúrulega sérlega fyndið ef maður fer að spá í að báðir foreldrar mínir eru í stjórnunarstörfum.

Hef svona velt fyrir mér þjóðfélagsskipan síðar, ekki mikið en svona tékkað á því hverju menn lyfta upp, hvaða erindi eru þeim brýnust. Ekki fer alltaf saman mennirnir og málefnin sem þeir þykjast vera að berjast fyrir.

Hér um daginn fór ég á fyrirlestur um munstur (eða sk design patterns) í leikjaforritun. Mér hefur alltaf fundist leikjaforritun vera áhugaverðasta forritunin, þar þarf að kljást við mörg vandamál sem þú þarft ekki að kljást við annars. Hins vegar var ég skeptískur í garð munstranna. Hafði lesið eitthvað um þetta, og fundist þetta mest vera orðaleikir, fólk var að reyna að klæða í orð sjálfgefna hluti. Fyrirlesturinn sem slíkur var ekki mjög áhugaverður, en það sem var áhugavert voru bækurnar sem fyrirlesarinn lét ganga um hópinn og fjölluðu um munstur, ekki forritunarbækurnar, heldur originalið...Þetta reyndist nefnilega vera stolið hugtak af arkitekti nokkrum, Christopher Alexander, og hafði hann skrifað fjórar bækur um efnið. Ég pantaði strax tvær af bókunum hans, og fór síðan að pæla í gegnum þetta hjá karlinum.

Cristopher reynir í bókunum að skilgreyna tungumál, og með þessu tungumáli átt þú á auðveldan hátt að geta komið orðum að því hvað þú villt byggja, og nokkurnveginn hvernig það á að vera. En hvað kemur það stjórnleysi og zen við?

It is a process which brings order out of nothing but ourselves;
It cannot be attained, but it will happen of its own accord, if we will only let it.

Þetta er svosem voða hippalegt alltsaman, hérna er eitt í viðbót, og ég bið lesendur enn og aftur afsökunar á löngu sítati, ég var búinn að lofa mér að gera þetta ekki.

We have become afraid of what will happen naturally and convinced that we must work within a “system” and with “methods” since without them our surroundings will come tumbling down in chaos[...] Why are we afraid of that? Is it because people will laugh at us if we make chaos? Or is it perhaps, that we are most afraid of all that if we do make chaos, when we hope to create art, we will ourselves be chaos, hollow, nothing? This is why it is so easy for others to play on our fears. They can persuade us that we must have more method, and more system, because we are afraid of our own chaos. [...] and yet these methods only make things worse.

Já, ég þarf eiginlega að hengja þetta yfir vinnutölvuna mína, vel sjáanlegt, næst þegar einhverjir fara að ræpa eitthvað um RUP....

það var frábært að sjá hvernig hann var búinn að hugsa lengi um allt, og hvernig munstrinn gátu verið byggð á handföstum staðreyndum ( eins og til dæmis í hvaða enda hússins ber að hafa svefnherbergi, með tilliti til sólarinnar ) og einnig meira svona búddískum pælingum, til dæmis að nauðsynlegt sé að hafa eitthvert millirými milli hússins og umhverfisins, svo að þú þegar þu ferð úr/í húsi þá hafirðu smá tíma í hlutleysi, þarsem þúert hvorki inni né úti.

já ég nenni þessu ekki lengur í kvöld. Var annars að sjá frábæra kvikmynd – Mean Creek. Mæli með henni.

úr takt við tímann

2005-10-03T21:46:00.000+02:00

Ætla bara að láta fólk vita að í dag fékk ég feitari internettengingu, þannig að nú geta aðrir fjölskyldumeðlimir talað í síma á meðan ég netast. Gamalt mótald mun nú hverfa í kassa.

En held enn í þá sérvizku að vera gemsalaus, enda eru slík tæki runnin undan rifjum belzebúbba. Já nú er ég víst einn eftir í hinum alræmda félagsskap

Datanördar Utan Mobil (DUM)

Allar umsóknir um félagsaðild eru velkomnar.

Já. kvæði í kross.

2005-10-03T15:47:00.000+02:00

Eftir bölsýni síðasta bloggs Þá er bara um tvennt að ræða, halda áfram bölsýnishjali, eða vera hrezz. Annars er það vert allrar athygli hvað ég nota orðið athyglisvert mikið. Einnig er vert að taka eftir því hvað ég er jákvæður alltaf, þrátt fyrir óbyrula trú mína á því að allt sé að fara til fjandans. Ég hugga mig við það að það hafi alltaf verið til gæjar sem héldu að heimsendir væri í nánd og hingað til hefur enginn þeirra haft rétt fyrir sér.

En þá fer ég að hugsa um frönsku myndina La Haine, og sítat þaðan,
sem ég varð bara að ná í frá imdb:

Heard about the guy who fell off a skyscraper?
On his way down past each floor, he kept saying to reassure himself:
So far so good... so far so good... so far so good.
How you fall doesn't matter. It's how you land

úff, þessi var þungur.

Jamms einhverntíma í fyrndinni gammaði ég mér við að skapa mér útópíur. Ein var á þá leið að ég byggi einn á alsnægtareyju í stórum drungalegum transilvanískum kastala sem væri uppfullur af bókum. Við inngang kastalans væri svo einn flygill, og þegar ég væri ekki að lesa bækur, þá sæti ég við flygilinn í kertaljósalýsingu og blóðsugufötum og spilaði brennið þið vitar.

Hæg breytileg átt, eða hægbreytileg átt? Stop the world, I want to get off.

2005-10-02T21:08:00.000+02:00

Loks komst Mannsi til skripta. Það verður spennandi að lesa greinina um nýja bandið. Intressant að sjá að Toggi er í Rass(i) ég hélt annars að Rass væri gamla Ham – Grjóni.

Las það einhversstaðar að þrír blökkumenn hefðu dáið þegar fjöldi manns reyndi að klífa yfir þriggja metra háar gaddavírsgirðingar sem aðskilja Evrópu frá Afríku. (þeas það eru einhver spænsk þorp í marokkó) Lausnin á vandanum var víst að ákveða að byggja við girðingarnar, svo nú yrði þær sex metrar. Svona er nú frelsið, mikið og skemmtilegt.

Þegar ég var í Minsk eftir fall Sovétheimsveldisins ræddi ég nokkuð við Hvítrússana um hvað væri munurinn á högum þeirra fyrir og eftir fallið. Svarið var “Áður fengum við ekki að fara til útlanda, nú höfum við ekki efni á að fara til útlanda, engin munur.” Já svona er nú frelsið, mikið og skemmtilegt.

Og þar sem svertingjarnir liggja þarna í blóði sínu, kemur fram hópur af evrópubúum,
“ó, eruð þið að drepast greyin, það var leytt, en því miður ekki pláss fyrir fleiri í augnablikinu hjá okkur. Æ,æ,æ, er orðið svolítið heitt hjá ykkur. Já, okkur þykir fyrir því, en það á bara eftir að verða heitara, og enn ekkert pláss hjá okkur, nei, nei, nei. Og heyrðu, þú þarna, já þú, þessi ódýru aidsmeðul ykkar, þau flokkast náttúrulega undir þjófnað á patenti, þið verðið að kaupa originalið af okkur á uppsprengdu verði.

Við erum líka með slatta af kalasnikhov sem þið getið fengið fyrir slikk ef þið skrifið upp á þennan samning sem gefur okkur leyfi til að skella upp nokkrum verksmiðjum hjá ykkur, fullt af vinnu. Afhverju við byggjum þær ekki í Evrópu? Æ þær standast ekki þær umhverfiskröfur sem eru gerðar þar, þið vitið hvernig þetta fólk er. Svona er nú frelsið, mikið og skemmtilegt.

A militiary industrial
Illusion of democracy

Annars var helgin ágæt...

Voðalega ánægður með sig eitthvað...

2005-09-30T11:13:00.000+02:00

Er svona að spá í afhverju það er svona einfalt að blogga. Ég sest niður, gubba einhverju upp úr mér án þess að vera of mikið að pæla í samhenginu alltaf. En svo ef ég fæ mér sæti og ætla að skrifa sögu, þá er eins og öll heilasúpan stirðni. Er maður að gera of háar kröfur til sjálfs sín þá? Ég hef soldið gaman af Von Trier, og finnst það athyglisvert hvernig hann blandar þyngd og léttleika. Hann er að fara að gera nýja mynd sem á að heita Direkören får det hele, og í einhverju viðtali sem las eftir hann sagði hann að ameríkutríólógían væri búinn að taka svo mikla krafta frá honum að hann þyrfti að gera eitthvað afslappað, eitthvað prójekt sem han gæti leikið sér í, nákvæmlega eins og hann gerði þegar hann leikstýrði Riget. Þetta finnst ´mér voða góð afstaða, ekkert að stressa sig á þessu, bara leika þetta af fingrum fram.

Pabbi sagði einhverntíma, mistök eru bestu kennararnir, málið er bara að koma sér í þá stöðu þar sem maður getur leyft sér að gera þau. Svo er líka eitt í þessu sem ég hef pælt í, að oft þá eru það þessi verk sem eru ekki heilsteypt, ekki gegnumhugsuð, og jafnvel svolítið gloppótt, sem maður fær mest út úr. Kannski ekki alltaf, en oft.

Já kannski er þetta bara pepptalk hjá mér, nú er nebbinlega startup á raketuprójektinu mínu að nálgast, og leikstjórinn er jafnvel að spá í frumsýningu í febrúar, en ég hafði svona meira verið með mars/apríl í huga, þannig að ég er í smá paník, verð að fara að hætta að blogga svona mikið, og koma mér að rakettuefninu. Gaman af þessu, búinn að gera plakatið, en ekki leikritið... það voru víst algeng vinnubrögð í Hollywood forðum þegar gera átti hrollvekjur ;-)

Btw ef maður vill kikka á stærri kópíu af plaggatinu þá er bara að smella á myndina, þettar er ekki lokaútgáfan , en pretty close.

Decorations of IndesCarters

2005-09-29T11:23:00.000+02:00

Ég er með nokkur prinsipp hérna á blogginu,

Í hverju bloggi ætla ég að segja eitthvað að viti, ekki bara ræpa út fréttum.
Enginn löng sítöt, því ég hef tekið eftir því að það er svolítiðþreytandi þegar maður bloghunting að lesa tvær stjörnur eftir Gasa eða Masters of War efter Zimma í 100 skipti.

Varð að kikka aftur á Malte, af því að ég vil svo gjarna fá meir út úr ljóðabókinni hansen ég hef fengið, og þá rakst ég á þennan texta, sem er svo rosalegaflottur að ég fór næstum því að gráta.

Jag snurrade på jordgloben och satte ned fingret för att se vart jag skulle åka, men där jag satte fingret, där var jag redan. Då snurrade jag igen, hårdare den här gången, många varv, dygn drog förbi för de små jordglobsinvånarna, tills hela globen plötsligt tappade balansen, jordaxeln försköts, jag försökte gripa den, fatta den, men det var försent, den föll i golvet, gick i tusen bitar. Små bitar av länder provinser, utbrytarstater låg spridda för mina nakna fötter, som riskerade att skära sig på deras vassa kanter. Så jag tog på mig mina tigertofflor för att inte skada mig, och satte mig att pussla. Nu skildes Öst- och Västtyskland för alltid åt, nu lades Yorkshire till Yucatan, nu blev Gotland grannö till Tenerifa i en isolerad ögrupp mitt i det tropiska Barents hav. Länder skildes och förenades med hjälp av SuperGlue tills den sfäriska formen var återskapad, lite knagglig, många förkastningssprickor och kommande territorialkonflikter, men utan större läckor för världshaven att rinna ned i. Jag ställde diskret upp jordgloben på hyllan igen, och om någon kom och sa att den var konstig svarade jag att den alltid varit sådan, hade de inte märkt det förut, och vad man än kunde säga om den saken så var det i vart fall inte mitt fel att världen såg ut som den gjorde.
[Malte Persson - Livet på den här planeten ]

Ótrúlega flott hjá drengnum.Ég hef kanski keypt vitlausa bók eftir manninn, verð að kaupa þessa líka.

Textar eru eiginlega það eina sem getur fengið mig til að gráta, hef aldrei grátið á bíó, var þó nálægt því þegar ég horfði á What´s eating Gilbert Grape? Veit eiginlega ekki afhverju...

Lög unga folans – Hvíta Herbergið

2005-09-28T22:45:00.000+02:00

Þegar ég var preeteen í Vestmannaeyjum hlustaði ég á lög unga fólksins. Í gegnum lög unga fólksins og póstinn í vikunni fékk ég innsýn í hina spennandi forboðnu unglingaheima. Allir voru að senda

brjálaðar partýkveðjur,
geðveikar ástarkveðjur,
og sukkaðar stuðkveðjur
til strákanna á fjólubláa Ford Mustangnum,
strákanna á kókbílnum,
strákanna í holtaskóla 9b,
sætu strákanna sem sáust niðri á skalla.

Það var einfaldlega augljóst að lífið átti sér stað einhversstaðar annarsstaðar. Svo las maður líka í Dagblaðinu og Vísi um ótrúlegustu hluti sem áttu sér stað á Hallærisplaninu. Þar voru víst allir unglingar Reykjavíkur samansafnaðir blindfullir, slagsmál og sleikur út um allar götur. Ábyrgir menn kváðust hafa séð unglinga vera að gera hitt á Hallærisplaninu. þar voru unglingavandamál, en afþví maður var í eyjum, þá var bara ekki séns að samsamast vandamálinu.

Og hvar var planið eiginlega? Þetta var svona spurning sem ekki var hægt að spyrja foreldrana að, maður vildi náttúrulega gera eins og Gasi komst svo vel að orði, halda til á bannsvæðunum, því þar væri helst að fá ða.

Á daginn labbaði maður niður laugarveginn, kikkaði eftir pönkstjörnunum niðri í grammi, kikkaði inn í þúsund og eina nótt. Aha það var þar sem allir pönkararnir versluðu reykelsin sín. Man eftir að hafa farið ínn í plötubúðinna sem lá í ljóta strætóhúsinu við austurstræti og séð plaggat með Bruna BB. Á plaggatinu var afmyndað fóstur í formalíni. Þetta fannst mér voða flott, ég spurði afgreiðslustúlkuna hvað svona rosalegt plaggat kostaði eiginlega. “Þetta, oj bara, þú mátt eiga það, það er ógeðslegt, ég er sko bara fegin að losna við það.”

Aðrir staðir sem maður heimsótti í þessari forboðnu borg spillinganna var náttúrlega Jóker, Kópavogsbíó þegar það sýndi þrívíddarmyndir og Hressó. Hressó var þá bara venjulegt kaffihús, en á tímabili var hressó með 3 ms pacman spilakassa, og það voru ALLTAF sætar stelpur að spila í spilakössunum. Stelpur sem REYKTU og töluðu um æfintýri helganna. Og þarna sat maður eins og límdur við vegginn, klipptur og skorinn úr bók eftir Eðvarð Ingólfsson með kók eða heitt kakó, bara voða saklaus lítill drengur, en langaði að vera eitthvað allt annað.

En hvar voru þessi æðislegu partý? Man eftir að hafa staðið upp við vegg á Wham kvöldi á einhverjum ónefndum stað við hlemm og reynt að fatta hvernig þetta virkaði allt saman. Ca 40 óframfærnir sveittir og bólugrafnir sveinar útí í einu horni staðarins, og ca 30 óframfærnar sveittar og bólugrafnar meyjar úti í öðru horni staðarins. Einn blindfullur að gubba við dyrnar. Ca 6 krakkar úti á dansgólfinu, m.a. einhver sem leit NÁKVÆMLEGA EINS ÚT OG GEORGE MICHAEL, sem þar að auki virtist ekki eiga í neinum vandræðum með að tala við stelpur...

Þetta skapaði ákveðna táningatogstreitu í mér, ég HATAÐI Wham og Duran Duran, hlustaði á Bruna BB og Dansaðu fíflið þitt dansaðu með Án Orma. Allt wham og Duran Duran lið var idítar, ekki var þó komist undan staðreyndum mála að George Michael kópían gerði það sannarlega gott þarna á klúbbnum, og eflaust fékk hann rosalega sukkaða stuðkveðju í næstu lögum unga fólksins....

Hispurslaus og léttur í Lund

2005-09-27T15:37:00.000+02:00

Að vera inte lekktúal í Svíþjóð án þess að vera búinn að lesa Strindberg er svona svipað og að búa í Svíþjóð og eiga enginn skilríki. (Sem mér tókst reyndar í CA 10 ár)

Orð dagsins: hispurslaus (350 hits á Google, samt held ég hafi heyrt það heilaþvottarofoft í jólabókaflóðunum miklu í gegnum gufuna
eftir daginn
og
veginn.)

gamalt ljóð eftir mig
sem ég mundi eftir eftir að hafa hugsað um orð dagsins.

------------------------------------------
Ást$
Ég vildi ég væri Snjólaug Bragadóttir
-------------------------------------------

Frekar hispurslaust svona...

Fann ég varð að kynna mér þetta nýhil dæmi betur, rippaði af prógramminu þeirra frá rúv yfir á mp3, ætlunin er síðan að skella þessu í

tækið viðtæk færi

Rosalega eitthvað skemmdur af að hafa hlustað á brot af þessu
jájájaájájajája´ja´ja´ja´ja´ja´j

Svo fór ég yfir á "sænska" konkretljóðavefinn sem hr Norðdahl var búinn að krækja á, og fannst hann rosalega flottur, þótt hann væri nú reyndar ekki á sænsku, heldur norsku eða dönsku, en öll skáldin þarna voru sænsk, og var ekki Malte sjálfur mættur þarna. jú jú. Gaman af þessu, allir konkretistar að benda á Erik Beckman sem er reyndar helvíti skondinn,
já nú ætla ég ekki að skrípast meir um bókmenntir á þessum bloggi
nei nei jú jú nei
nú jei

bök mennta menn

2005-09-26T17:23:00.000+02:00

Vírusvarnir vinnutölvunnar eru orðnar svo öflugar að ég get varla unnið á hana lengur. Örgjafinn er orðin ær, alltaf í 100% og þegar maður kíkir á hvaða process það er sem er að ofnota örgjafann svona, hvað kemur þá í ljós? Jú kú, vírusverjan F-Secure er búin að ræna tölvuna öllu afli. Þetta og bókmenntabloggar mannsans hafa rænt mig öllu vinnufjöri, en ég var annars kominn í góðann gír fyrir helgi. Ekki bætir úr skák að ekki er hægt að slökkva á þessu fyrirbæri, en það var hægt í den, en svo settu þeir upp einhvað startupskript sem tékkar á því að F-secure sé í gangi, var alltaf með slökkt á þessu áður, en svo var einvher vírushasar hérna í fyrra, og ef kæmist upp að maður er ekki með öryggið á þá yrði maður líklega hengdur úti á gangi við kaffivélina niðri á serverhótelinu öðrum til viðvörunnar. Nei nei. Lennti á einhverju bókmenntabloggi og sá að Bragi var Top of the Pops hjá fleirum en Mannsanum, þannig að ég verð bara að gefa honum meiri sénsa. Fannst hvíldardagar krípí, eins og Feitibjörn segir að samkvæmisleikir séu, en það var svona sama warning á henni og vvv, alltsa semsagt -à point taken now move on. Svolítið reyndar svipaður fílingur í henni og hótel kalifornia, þessir andhetjukarlar alveg getulausir og með einhverja paranóju fyir öllu... æ ég veit það ekki. Þá finnst mér eiginlega meira gaman af að lesa Philip K Dick og hans paranóju...

Feitibjörn heldur áfram að dissa nýhil, en er ekki meira gaman af fólki sem hægt er að láta fara í taugarnar á sér en öllum hinum sem dansa eftir popppípunni? (svo má náttúrulega færa rök fyrir því að þeir séu með eigið píp, en það er önnur saga.)

Jamm, tékkaði líka á þessum Hermanni sem Mannsinn var að lesa. Finnst ég kannast við svipinn á honum úr MH. er hægt að nálgast þessa grein hans um svarta herbergið einhversstaðar á vefnum?

A French blogger, a connoisseur in degenerates. You wouldn´t know him.

2005-09-25T23:44:00.000+02:00

Það besta við íslenskar bækur, þær eru svo stuttar og fáar. Það er auðvelt að öðlast yfirsýn um hvað er að gerast í bókaheimum hverju sinni. Hér í útlöndum verð ég yfirleitt að láta mér nægja að lesa greinar um bækur höfundanna, hef bara ekki tíma til að kynna mér þetta mikið nánar. Hefði viljað lesa meira um nákvæmlega hvað sem gerðist þegar Mannsinn hitti Braga, athyglisvert að Mannsanum hafi fundist hvíldardagar góð, mér fannst hún svona heldur þunnur þrettándi, helst kannski senan þegar gæinn er fyrir utan íbúð mömmu sinnar í breiðholtinu sem var svolítið djúsí, ohhj þyrfti kannski að gefa henni einn séns í viðbót, nei, ég les bara hina Bragabókina sem Mannsinn hafði gaman af, og kannski líka Bragabókina sem honum þótti ekki eins góð bara til að fá smá fílíng fyrir þessu.

Var einmitt að ræða um þetta nýhilgengi óþyrmilega ísfirskt við þá littlu systur mína sem er á svipuðu reki og þeir, hef einnig svolítið gaman af þegar hlaupið er í menn einhver bókmenntabarningur og rómantískt æði, samt svolítið þreitt með þessa amerísku gæja BurrGinseuC. Ætli þessir nýhilar séu búnir að lesa lablaða hégulu?

Já, stundum les ég krimma. Fæ þá oft ekta Lúterska skömmustutilfinningu í kroppinn eftir á, ég meina ég hefði getað lesið Bræðurna Karamazov í staðinn, maður hefur ekki ómældan tíma í lestur. Og svo eru þetta alltaf sömu sögurnar aftur og aftur, gamla þreytta gáfaða löggan með tónlistarsmekk sem vitnar um hversu gáfaður hann er, unga hungraða löggan, spillti stjórinn, barn löggunar sem er í vondum málum, fagra flagðið, gæinn sem hélt hann væri top en var þá bara á hraðri leið niður á bottom. Um leið og ég skrifa þetta finn ég fyrir ótrúlegri krimmalestrarlöngun. En vil bara segja að náttúrulega er Chandler undanþeginn, hann er algjör unaður. (þótt að allar steríótýpurnar séu með í ferð hjá honum.)

Annars var ég að fá Bret og Vete Vapen Virus heimsenda. Ákvað að byrja á VVV sem er einkar áhugaverð, þótt höfundur sé stundum of vísindalegur í framfærslu sinni á staðreyndum mála, maður fær stundum svona, point taken, now move on tilfinningu, sérstaklega þar sem mig klæar í puttana að fara að lesa Bret.
Já þetta var eitthvað þunnt hjá mér þótt ég sé ekki þunnur, ekta svona síða sem er rifin út við fyrstu endurskoðun, ah, ég varð samt að pennast eitthvað, núna þegar Mannsinn er farinn að færa sig uppá skaptið. Ætlaði líka að skrifa miklu meira, fékk svons ótrúlegar hugljómanir þegar ég var í sturtu. (Svipað og það sem ég hef rætt um áður, þegar maður fer að leggja sig....) Var að hjálpa til við flutninga í dag, og þá var svipað dæmi í gangi, nema hvað í staðinn fyrir að vera fullur hugljóma en lyklaborða og pennalaus, þá gerðist það í hvert skipti sem ég lyfti einvherju með báðum höndum, að mig tók að klæja illþyrmilega í nefið. Er ekki eitthvað samræmi í þessu?

Sautján gráður í september. Stöðumælastúlkan ekki mætt.

2005-09-23T19:02:00.000+02:00

Heitur dagur í Gautaborg. Fékk mér smá labbitúr eftir hádegismatinn, og gekk um lánggöturnar. Langgöturnar eru eiginlega uppáhaldsurbansvæðið mitt hérna. Fyrst kaffihús vinstrimanna, síðan einhver karl sem virðist vera nokkuð illa alkóhólíseraður, að flytja. Fyrir utan húsið stendur búslóðin hans. Ég held að þetta sé rusl, og ætla að fara að gramsa í einhverjum myndaalbúmum sem líta út fyrir að vera frá fimmtíu og eitthvað, alltaf gaman af myndaalbúmum hjá fólki sem maður þekkir ekkert, maður flettir hratt í gegn, reynir að gera sér grein fyrir hverjir séu nánir vinir og hverjir bara svona gestir í heimsókn. En svo heyri ég röddina í karlinum, hún er hás og ógnvænleg svo ég hraða mér á burt. Tveir kúl rastasvertingar á gangi fyrir framan mig að tala í gemsa, er dópdíll í gángi hérna? Ég hlusta á þá, nýt af jamækaenskunni, en hef ekki hugmynd um hvað er verið að ræða. Kikka yfir götuna og sé einhverjar stelpur, ein þarna með sígarettu sem ég kannast við, hún er orðin feit núna og sá þokki sem hún bjó yfir einhverntíma í fyrndinni er horfinn, eða var það bara myrkrið sem gaf henni þokkann þá? Klámbúlan á horninu er búinn að skipta um nafn, hét áður L&M center, en heitir núna Sex in the city, ég get ekki annað en hlegið. Framhjá sushibarnum, framhjá antíkbúðinni sem sérhæfir sig í 70's mublum, og framhjá barnum. Situr ekki einhver Jangling Jack þarna með sinn rinky dink special, og fæturnir hans ná varla niður í gólfið? Jú jú. Önnur antíkbúð sem selur hnéháar styttur af páfanum og móðir Teresu, áttahundruð kall stykkið, eða báðar á bara 1500 krónur og plakat af Liberace í kaupbæti. Og svo síðasta klámbúlan, hún brann um daginn, og við hlið hennar eru þeir með gám, og ef maður kikkar inn í gegnum hurð gámsins, þá sér maður vegg sem er þakin dildóum í öllum regnboganslitum, og allt er þetta afskaplega fáránlegt í sautján gráðu matarhléi, svo að lokum uppáhaldsbókabúðin mín, yndisleg blanda af poppfræðiritum, gömlum grantatímaritum, bókum um júróhorror, pólitík, kvikmyndir, leikhús, já eiginlega um allt sem heillar þá sem hvorki hafa áhuga á íþróttum eða nýjustu tækni og vísundum.

Jeppes, fór í bíó í gær og kíkti á Land of The Dead, nýjustu zombiemynd Georgs Rómeros. Hún var eiginlega bara alveg ágæt, að vísu var aðalleikarinn frekar trénaður eitthvað, og því miður er Asia Argento engin stór leikkona, jamm Bjössi, það er ekki bara á Íslandi sem fólk fær karríer út á foreldra sína. Svo var Dennis Hopper með, en það var ekki sama stuð í honum og áður, virðist vera eitthvað voða bótoxaður greyið.

SPOILERS AHEAD:........

Var svolítið svekktur út í Rómeró að láta allt enda vel, því það sem er svo rosalegt með fyrstu zombiemyndina (Night Of The Living Dead) er að þegar maður heldur að allt sé að komast í lag þá er aðalhetjan skotin. Ekkert svoleiðis núna, nei nei, allt endar á að hetjan heldur til Kanada með heitmeyjunni og sidekickinu.

Zombímyndalisti Magnúsar (fyrst best, síðust verst)

Dawn of the dead
Night of the living dead
28 days later
Dawn of the dead (remake)
Land of the dead
Day of the dead
Zombie Flesh Eaters

Hef líka séð I Walked With a Zombie frá 43 , sem státar einu flottasta plakati þeirra tíma, en hún er eiginlega af allt öðrum toga en ofantaldar zombiemyndir (1 – 6 eru vel virði að sjá, en hinar svona eiginlega ekki...)

Svefnpurrkur

2005-09-20T13:49:00.000+02:00

Í nótt var ég andvaka.
Það kemur ekki oft fyrir, og spúsa mín líka yfirleitt súr yfir því að ég sofna eiginlega alltaf ca 5 mínútum eftir að ég er búinn að leggja mig.

Ég var bara svo spenntur, ég er nefnilega sjálfur að fara að byrja á projekti með AktÖr, sem byggir á textum Purrks pillnikks.
Áður en ég lagði mig var ég að leika mér af því að taka upp þessa setningu

Núna er ég milli svefns og vöku,

og brengla hana í hljóðforriti. Ég tók líka upp bakrunnshljóð (Lotta í sturtu, sjónvarpið á, maður heyrir raddir, en ekki hvað þær eru að segja) og loopaði og lék mér að þessu í ca 2 tíma.
og svo lá ég þarna uppi í rúmi og hugsaði:

Núna er ég milli svefns og vöku

og ég hugsaði um alla möguleika á úrlausnum á mismunandi senum, skemmti mér reyndar alveg konunglega þarna í myrkrinu, fékk fullt af hugmyndum sem ég vona að hafi límst þarna einhverstaðar aftast í heilanum svo þær veiti mér hugljómanir þegar æfingar hefjast.

Annars hef ég gaman af þessari vinnuaðferð, að fara í kringum efnið, gera eitthvað sem er tengt því en þó ekki, ég er búinn að gera hugmynd að plakati, kominn með nafn á stykkið,búinn að þýða texta, búinn að aðeins spá í hvaða þemu eru svona gengumgangandi í textunum, og semsagt búinn að leika mér með hljóð, og eyða einni nótt í að velta þvi fyrir mér hvað það er að vera milli svefns og vöku, en er ekki með neitt leikrit enn.

Var að panta nýju Bret Easton bókina og einnig Vete vapen och virus (eða Guns, Germs, and Steel eins og hún heitir á frummálinu) nú munu þær bætast við þann bókahaug sem ég er alveg að fara að lesa....

S-men

2005-09-19T22:37:00.000+02:00

A ajá var semsagt í leikhúsi um daginn, og kikkaði á félaga mína í AktÖr.
Því miður var þetta ekki nógu gott...
Verkið var tvískipt, einn danshluti og svo einn einþáttungur. Þemað var karlmennska. Fyrri hlutinn fór hægt af stað en bauð upp á nokkrar skemmtilegar senur, t.d. þegar karlmennirnir tveir keppa í að skríða yfir sviðið eins og kálmaðkar, og þegar þeir bíta í sitthvorn sítrónubitann og fara í sjómann á meðan Stina Nordenstam syngur Sailing, en ég sakna dýptarinnar sem oft hefur einkennt verkefnin hjá AktÖr.
Nú var bara svona gert góðlátlegt grín af samkeppni karlmanna, og ekker meira uppi á teningum talíu.

Annar hlutinn er ekki skemmtilegur og alltof langur. Það er að vísu svolítið gaman af konseptinu sem er í gangi þarna, á sviðinu er markerað skýrlega með svörtum tússi á hvítt gólf hvar leikarinn á að standa, og hlutar af textanum eru skrifaðir um gólfið eins og stikk. Hann er þarna í hlutverki einhvers sem er að undirbúa afmælisveisluna sína og vill hafa allt á hreinu, hvernig ber að heilsa hverjum gesti, um hvað skal rætt osvfr. Það hefði getað verið gaman af þessu, en því miður alltof langdregið, auk þess var hann með einhverja Brechtianska stæla, talaði beint við áhorfendur um hvað hann ætlaði að gera næst, og gerði það svo, er venjulegar hrifin af slíku, en Þegar einn leikari er uppi á sviði, og ekkert annað gerist, þá.... er það ekki gaman.

Já síðan var partí, og svolítið fjör, talaði við stúlkur um stjörnuspeki, rabbaði við tvo trommuleikara um sumarið, gamlan leikstjóra og kosti Ian Paislís og John Bonham, síðan var svona dæmigert leikhúsdjamm, lamið í borð og stóla, ég gólaði Tupelo við þó nokkurn fögnuð, stúlka færði mér viskí í staupi. Hjólaði heim, þótt ég væri eiginlega ekki í ástandi til þess og á sunnudaginn var ég eitthvað gufulegur.

Whatever happened to baby Bruce?

2005-09-16T22:59:00.000+02:00

Stundum tek ég upp á því að slá upp á google nöfnum á fólki sem maður hefur ekkert heyrt af í langan tíma. Einn slíkur er Bruce McKinney. Bruce þessi hefur helst unnið sér það til frægðar að skrifa forritunarbók sem er skemmtileg aflestrar. (Og þær eru ekki margar.) Mikið af bókinni (sem var gefin út af Microsoft Press) eru spælingar út í Microsoft, og hversvegna vissar ákvarðanir voru teknar í gerð forritunarmálsins Visual Basic, þrátt fyrir að Bruce hafi varað þá við.

Í gamla Visual Basic heiminum (semsagt áður en .net kom til sögunnar) voru tvær bækur sem maður þurfti að eiga, Appelmans Guide to the WIN32 API, og McKinneys Hardcore Visual Basic. Það skemmtilega við McKinney var söguleg þekking hans á BASIC, hann kynnti mig fyrir Kemeny og Kurtz, (sem eru svona eins og Kernighan og Ritchie hjá C forriturum, feður BASIC), og hvernig honum tókst að grafa upp ótrúlegustu “undocumentet features” í málinu, sem hvergi var hægt að lesa um annarsstaðar. Fyrsti kaflinn í Hardcore Visual Basic er eiginlega kynning á filósófíu karlanna.

Mér finnst eftirfarandi voða flott hjá Bruce:

We want things to be simple, elegant, and intuitive—but they aren’t. We want our programs to model reality—but they don’t. We want our language to work the way we think, not the way computers or operating systems want us to think—but we’re not willing to pay the price.

Það er hægt að lesa svo mikið úr þessu, þetta hefur ekki bara þýðingu fyrir forritara, heldur alla (ja, ef maður skiptir út orði og orði.) Og Þannig er með mikið af bókinni hans.

Eftir að hafa farið í fílu þegar Microsoft gaf út Visual Basic 6.0 (sem sprengdi mikið af kóðanum í bók McKinneys. hvarf hann af sjónarsviðinu, hætti að vinna hjá Microsoft, hann skrifaði grein um reynslu sína af .net beta 1 og hvarf svo.

Ég reyndi að googla hann nokkrum sinnum eftir að ég uppgötvaði bókina hans, en fann ekkert, en...

Svo sat ég og goooglaði og fann….

McKinney er með eigin tónlistarsajt, er búinn að kikka aðeins á textana sem eru skondnir, en hef ekki hlustað á lögin.

Fann grein sem gerir grein fyrir því að fyrrverandi forritari hjá Microsoft, milljónamæringurinn Bruce McKinney hafi gefið 100.000 dollara til styrktar þess að lögleiða marijúana og selja í brennivínsbúðum þar vestra.

Jeppes, á morgun er ég að fara í leikhús að sjá þetta.

Óður til Holtsgötunnar

2005-09-13T13:53:00.000+02:00

Þegar ég var lítill áttu amma og afi heima á Holtsgötu 23, og við vorum mikið í heimsóknum þar. Það er merkilegt hvernig staðir sem maður dvaldi mikið á sem ungur lifa í huga manns. Mér finnst ég geta gengið herbergjanna á milli í huganum, og sé alla íbúðina ljóslifandi fyrir mér.

Amma og afi sváfu í sama herbergi, en voru með sitthvort rúmið, afi var vanur að liggja í mogganum eða hlusta á útvarpið og bölva, "þetta andskotans djöfulsins íhaldspakk, djöfulsins andskotans, það ætlar að ganga af þjóðinni dauðri." Amnma lá í hinu rúminu og skemmti sér yfir dálkum Flosa Ólafssonar í þjóðviljanum.

Svo komu þau á fætur hjónakornin, og afi tók mig á eintal. "Jæja Mangi Djó, værirðu ekki til í að skreppa út í sjoppu fyrir hann afa þinn, og kaupa smá sódavatn fyrir mig? Ég er svo djöfulli þurr í kverkunum eitthvað. Heyrðu, fáðu þér eitt hraun líka."

Þegar maður kom tilbaka voru allir í eldhúsinu að fá sér kaffi. Í minningunni er eldhúsið geypistórt, tvískipt þannig að í einum hluta þess var mataraðstaðan og í hinum hlutanum eldhúsborðið. Alltaf var opið út á svalir og þaðan barst kræsileg lykt af hákarli eða grásleppu. Á þessum tímum var enn hægt að fara niður í fjöru til grásleppukarlanna og kaupa í soðið.

Í einum enda íbúðarinnar ríkti hún Gunna, eldri kona sem afi og amma höfðu tekið inná sig einhverntíma fyrir löngu. Enginn vissi hvernig eða hversvegna það hafði komið til. Ohh, hún Gunna, sagði afi, hún er svo kölkuð greyið. Hvað heldurðu að hún hafi gert um daginn? Nú hann Gaggi var að laga bláu vatnskönnuna með tonnataki, við vorum búin að ítreka við hana ekki að nota bláu könnuna, við höfðum vart litið af henni þegar við heyrum hana æmta eitthvað, þá er hún föst við könnuna, mesta mildi að hún skildi ekki hafa stórslasast kerlingin.

Ein af uppáhaldssögum afa um Gunnu var þessi:
Ohh, hún Gunna. Við vorum að horfa á sjónvarpið hérna um kvöldið, það var einhver röff töff mynd, og einmitt þegar myndin er að byrja þá þarf hún að skreppa út í eldhús að ná sér í kaffi, svo kemur hún tilbaka, og myndin byrjar á því að það er einhver önnur mynd að enda, svo að á skerminum stendur The End. Þetta var stutt mynd segir Gunna þá, góða nótt. Já góða nótt Gunna mín, segi ég þá, svo fer hún og leggur sig.

Svo fór a lokum að Gunna var orðin svo kölkuð að ekki var hægt að halda henni innan heimilisins. Hún flutti inn á elliheimili. Einhverju sinni fer amma í heimsókn til hennar og er hún þá að horfa á sjónvarpið, gallinn er bara sá að það er ekki búið að stilla inn neinar stöðvar á sjónvarpinu. Hvað ertu að horfa á Gunna mín, segir amma, stöð tvö segir Gunna þá, við erum bara ekki með neinn afruglara, en þetta er samt alveg ágætt hjá þeim.

Þegar líða fór að kvöldmat fór afi að ganga um íbúðina rausandi, "hvenær fæ ég friðinn, hvenær fæ ég friðinn, ó faðir tak þinn þreytta son, hundrað ára einsemd, hundrað ára einsemd." Á meðan konurnar stússuðust í matnum. Svo var kallað til matar.

Ég á ekki orð yfir þetta, oh ho ho, lekkert, mikið djöfull er þetta lekkert hjá þér Auður mín, hvernig ferðu að þessu, hvergang, það held ég að Magga frænka hefði orðið hrifin, sagði afi og brosti framan í póstkort frá Danmörku með mynd af Margréti danadrottningu. Oftast voru fleirri gestir í heimsókn, og afi fór á kostum við að segja sögur af sjálfum sér þegar hann var í lúðrasveit Hafnarfjarðar, og einnig sögum av vinnufélugum. Yfirleitt endaði hann söguna þegar allir lágu kengbogninr af hlátri á að segja, "Þetta er satt, þetta er heilagur sannleikur, haldiði að ég sé að ljúga þessu? " Og svo glotti hann og hló.

Afi var yfirleitt með sömu hárgreiðsluna, en einhverju sinni var hárið óvenjustutt. Hvað gerðiru við hausinn á þér Maggi? Jú, ég fer alltaf til hans Bjarna rakara, en hann er orðinn svo helvíti skálfhentur karlinn, hann var næstum búinn að klippa af mér eyrun. Greyið karlinn, það er enginn sem kemur til hans lengur, svo ég reyni að styrkja hann, fer alltaf til hans fyrst, og svo fer ég till eins af þessumn nýju og læt hann snyrta til eftir Bjarna. (þessir nýju voru þá þeir sem voru búnir að vera með rakarastofu í vesturbænum í minna en tuttugu ár)

Eftir aðalréttin var svo alltaf borin fram ís í stórum skömmtum ásamt ávöxtum í sírópi, oftast perur eða ferskjur, en stundum blandaðir ávextir. Afi var mikið fyrir að fá mig til að borða gjörsamlega yfir mig af ís. Maður var kannski búinn með þrjá diska og allir farnir frá borði, þá sátum við nafnarnir einir eftir og afi sagði, hvað er þetta Maggi minn, ætlarðu ekki að fá þér smá ís? Og það er bara ein pera eftir, fáður þér hana Maggi minn.

Annars var þetta skondið með Magnúsarnafnið, líklega venjulegt í öðrum íslenskum fjölskyldum, en samt skrítið hjá svona hugmyndaríku fólki að Afi heitir Magnús, kallaður Maggi, sonur þeirra og frændi minn sem bjó þá heima hjá afa og ömmu heitir Magnús, kallaður Gaggi, annar frændi minn heitir Magnús, kallaður Maggi Ó og ég heiti Magnús, kallaður Maggi Jó, eða Mangi Djó, og svo voru stundum einhverjir aðrir Magnúsar í heimsókn, og gat af þessu skapast þó nokkuð öngþveiti. Amma greyið fór yfirleitt með öll karlmansnöfnin í fjölskyldunni ef hún vildi tala við einhvern karlkyns, Maggi, GaggiGunniMundiMaggi.

Við skulum kveðja Holtsgötuna í bili. Ég vona að fleiri en ég hafi haft gaman af þessari upprifjun minni.

Eliminator JR

2005-09-12T17:15:00.000+02:00

Feitibjörn var á Sonic Youth
Mannsinn á Patti Smith

sjálfur missti ég af Antony and the Johnsons og Juliette and The Licks

en en en í oktober kemur Kim Gordon og spilar laef undir einhverri kvikmynd,
á madur ad tékka á þessu????

síðast þegar ég var á tónleikum var ég eini madurinn sem var 30+

Reiklaust er rótfast þangið

2005-09-12T16:18:00.000+02:00

Var í fertugsafmæli núna um helgina. Voða er þetta 40+ fólk eitthvað stiff.
(fara að verða síðustu forvöð að kasta í skít í 40+ fólk.....)

Nei nei nei nei.

Samt athyglisvert hvað það voru margir við mitt borð sem fannst þeir vera komnir með nýjan skilning á LÍFIÐ og TILLVERUNA. Eitthvað svonavoðalega nú er ég orðin svo víðsýnn og vitur kjaftæði. Annars er maður orðinn voða víðsýnn og vitur svona í seinni tíð.
Ajajammm og lífið já já já.

Ég man eftir því að hafa hugsað eftirfarandi í strætó úr Grafarvoginum í MH

Eftir 4 ár þá er ég orðinn 20 ára, þá er maður dáinn, Lífið búið.

Já já, mikið hugsaði ég nú á leiðinni í leið 15. Óli fýla að stýra.Maður lifði það svosem af.

K

held að það sé til tvennskonar fólk
1. þeir sem sækjast eftir stöðugleika
2 þeir sem sækjast eftir breytingum

Og ég er svona breytingarmaður. enda las ég það einhverstaðar hjá norretranders að athyglisverðasta ástandið væri ástandið á milli stöðugleika og kaos.

Eitthvað sígaunablóð í mér, líður alltaf bezt í lezt.

En bíddu nú við, var það ekki einmitt svona raus sem ég var að láta fara í taugarnar á mér í afmælinu....

brelllissss

2005-09-08T16:44:00.000+02:00

Las rétt áðan að Bret Easton Ellis væri búinn að gefa út nýja bók!!!
kikkið á post malta perssons (leitið af Bret)
Þetta virðist athyglisvert. gaman að sjá að Malta finnst Glamorama ekki hafa fengið verðskuldaða athygli. GR er einmitt svona bók sem hefur legið á heilaberkinum að loknum lestri,

Let's slide under the surface of things.

Man að ég las hana í einu Bretti, fannst hún ýmist frábær eða bara too much og algjör steypa, en hef svona verið að velta því fyrir mér að lesa hana aftur, en ekki nennt því að því að hún er svo löng. Hef annars haft mest gaman af The Informers. Lesið endilega viðtalið við Bret.

Hef hitt þennan Malta og fundist han mjög sympatiskur, svona tótal bókanörd með risagleraugu og algjör beinagrind, pantaði ljóðabókina hans (appolloprojektet) sem virtist vera spennandi projekt, en er ekki sérlega impressed, ætla þó að reyna aftur.

í lok viðtalsins fer Bret að tala um 80's tónlist, og það minnti mig á frábæra mynd sem ég sá um daginn The Decline of Western Civilization Part II: The Metal Years athyglisvert að lesa Less than zero og sjá myndina.

óh hó hó , var að enda við að slefa mig í gegnum þessa gagnrýni af bókinni. Verð að kaupa, verð að kaupa....

Muddy Water(s)

2005-09-07T21:51:00.000+02:00

Ó Kaizer Shub

Ég leyfi mér að efast um að þeir milljarðir kínverja sem sauma fötin mín séu ánægðir með hlutskipti sitt. Ætlar þú ekki bara að fara að sprengja þá, það er augljóst að þeir spila ekki eftir reglum markaðarins.

Kaizer, einhver sagði að það eina sem þarf að óttast er óttinn.

Kaizer, ég efast um að orð Burroughs séu vírusarnir,
Við erum vírusinn og burðardýrið er að þrotum komið. það eru kommnir skálftar, og engin annar byrill sjáanlegur.

Kaizer, getur verið að búið sé að pastorisera alla merkingu úr lífinu?

merkingarsneytt
aðeins 3% vitræna
en fullt af bulli

Scraggly residents emerge from waterlogged wood to say strange things, and then return into the rot. Cars drive the wrong way on the Interstate and no one cares. Fires burn, dogs scavenge, and old signs from les bons temps have been replaced with hand-scrawled threats that looters will be shot dead.

Kaizer, þessi tilfinning, þessi blanda af ótta og unaði, eru það eðlileg viðbrögð?

1984 er það liðið, eða geta vísar klukkunnar gengið í allar áttir?

Kaizer, Þú ættir kannski að fara að færa mér appelsínugula samfestinginn og munnkeflið,
hvað er eiginlega pláss fyrir marga þarna á Kúbu?

Er ekki annars mest uppsveifla í þessum fangelsisiðnaði?

Kaizer, hafði Kjöti rétt fyrir sér?
Er paradísið bara að finna by the dashboard light?

Let's not make it into a big thing
Let's not get lost in it
----
Let's pretend it´s not
It doesn´t mean a thing
(Tindersticks)

og við fáum okkur eitthvað að drekka
og allt er í lagi.
já já
allt í þessu fína

Kaizer, Apres toi, le deluge

Hálsasöngur af heiðum

2005-09-07T12:11:00.000+02:00

Rakst á þennan gæa þegar ég var að flækjast á http://www.beefheart.com

Ansi kröftugur.

Man eftir að hafa heyrt eitthvað svipað frá tíbetönskum munkum á leiklistaræfingu fyrir löngu síðan.
Var að reyna að syngja svona á leið í hádegismatinn, náði nokkrum góðum hálsahljóðum, en fékk líka svo illt í hálsinn.

mythos beer, mythos glass, mythos man

2005-09-06T12:53:00.000+02:00

þá er maður kominn tilbaka eftir einkar næs frí. Veit ekki alveg hvað er í frásögur færandi, enda kanski öll frí svipuð,
frí () {
DO WHILE frí
sóla sig
drekka bjór,
synda í sjó,
drekka bjór,
borða mat
DO WHILE evening AND (ýmsar breytur, fyllið í eftir þörfum)
drekka bjór
LOOP
LOOP
}

Stærri dóttir mín, Nóra, átti þá ósk heitasta fyrir ferðina að sjá kolkrabba, og fannst henni það mjög spennandi þegar ég sagði henni frá því að ég og tveir Svíar hefðum séð kolkrabba þegar við vorum að snorkla (er það hið íslenska orð?) við ræddum þetta við einhvern annan Svía síðar um kvöldið, og hann fræddi mig á því að kolkrabbar væru með svipaðan munn og páfagaukar, og að einhverntíma hefði verið att saman kolkrabba og hákarli, og hafi þá kolkrabbinn unnið.

Daginn eftir sáu svo Nóra og einhverjar aðra stelpur nýjan kolkrabba og var ég kvaddur til leiks til skoða/drepa dýrið. Ég lyfti varlega upp einhverjum steini og finn þá hvernig þrjár soglappir grípa um hendina. Við það rak ég upp rokna öskur, enda hryllingsögur um páfagaukamunna kolkrabbanna mér enn í fersku minni. Við þessi gól mín bar þarna að nokkra Grikki, og þegar þeir voru komnir með risavaxinn sægaffal og farnir að pota með honum út um allt haf dró ég mig varlega tilbaka. Var þetta kanski hinn dramatíski hápunktur ferðalagsins.

Verður nú sögunni vikið að skipulegganda ferðarinnar, góðkunninga mínum Nikolaz aka Niko. þetta er svolítið skondinn karl, hann er búðareigandi og tónlistarmaður og ef maður er á göngu með honum í bænum kemst maður fljótt að því að hann þekkir um það bil helming allra gautaborgarbúa. Niko er líka mjög mikill tímaoptimisti, sagði bróðir hans mér meðal annars frá því að Niko hefði einu sinni hringt í hann klukkan hálfníu og beðið hann um að keyra sér upp á völl, bróðirinn hélt nú ekki, enda hafði hann annað að gera, en spurði hann hvenær flugvélin ætti að fara í loftið. Kl Níu svarar Niko eins og ekkert sé. Hvernig hann komst á völlinn fylgir ekkir sögunni, en honom tókst að komast með vélinni.

Ég komst fljótt að því í Grikklandi, að þetta er eiginlega þjóðareinkenni, og að ekki ber að taka tímasetningar Grikkja mjög bókstaflega. Danskúrs sem átti að taka 45 min tók 2 tim, Skírn sem átti að taka 30 min tók 90 mínveisla sem átti að vera um kvöldið var á daginn osvfrv.

Ég ætti ef til vill að eyða nokkrum orðum á drengina sem unnu á barnum, nægir að segja að það var svolítill svona Manuel frá Fauwlty Fowers fílingur á þeim.

Heyrði ekkert um atburðina í New Orleans fyrr en ég kom upp í flugvél, varð að kikka á hvað Mark Lynas hafði um þetta að segja. hér er grein hans.

Í kulturdel Dagens Nyheter eru líka áhugaverðar greinar m.a eftir Anne Rice.

Óliseifur snýr aftur

2005-08-28T22:50:00.000+02:00

Er að fara í frí till Grikklands í viku. Vildi deila þessum yndislega hatti sem ég fann á skrifstofunni með ykkur. Sólhattur nr 1. Ef internettengingar og almennt ástand leyfa mun bætast við blogginn, annars ekki.

Af hremmingum í Valandssundlauginni. (ráð til baðgesta)

2005-08-26T16:47:00.000+02:00

Ég skelli mér stundum í sund í hádeginu, en sundlaugarkúltúr Svía er nokkuð frábrugðin íslenskum sundlaugarkúltúr svo vert er að eyða nokkrum orðum í það. Svíar fara sjaldan með fjölskylduna í sund. Þeir fara yfirleitt einir, synda sína metra og fara svo beint heim.

Þeir sem nota sundlaugarnar hérna meira í félagslegum tilgangi eru innflytjendur.Alltaf eru einhverjir þeldökkir hressir karlar á spjallinu í gufubaðinu og aðallega í nuddpottinum. Valandssundlaugin er skipulögð á þann vegu að öllum aktivitetum er haldið afskildum, (sjá skissu sem sýnir búningsklefa karla, littla lauginn er ekki sundlauginn heldur það sem kallað er rómverska baðið. þar er hægt að sýna karlmennsku og synda nakinn í 5c heitu vatni )

Aðall attraktsjónin hérna er semsagt nuddpotturinn (littli blái hringurinn á skissunni) Svíarnir eru mikið fyrir reglur, og reglur nuddpottarins eru eftirfarandi: einungis má baða í 20 mínutur í einu, einungis 5 í pottinum í einu. Þegar potturinn er búinn að vera í gangi í 20 mínútur slokknar á honum í 10 mínútur. Í kringum pottinn eru svo stólar og þar bíða næstu fimm karlar eftir að þeir sem eru í pottinum í augnablikinu klári nuddlotu sína. þetta kemur íslendingi sem er vanur að vaða í pottum spánskt fyrir sjónir, og lenti ég reyndar í neyðarlegri situation eitt sinn þegar ég var ekki búinn að kynna mér reglurnar, og tróð mér framfyrir karlana sem voru að bíða eftir sinni nuddtörn og inn á milli velvaxna karla sem voru í sinni nuddtörn.

Annað sem getur komið manni í kaldan klaka eru hinar mismunandi reglur sem gilda á þessu afmarkaða svæði sem ég hef teiknað upp í þessari skissu. Í rómverska baðinu má semsagt aðeins baða nakinn, í nuddpottinum verður maður að vera með sundskýlu, og ef maður fer í gufuna verður maður að vera með handklæði en nakinn... ný regla er einnig að ekki má hafa háværar samræður í gufunni. Það var nú til að æra óstöðugan þegar ég las nýja reglu þegar ég skellti mér í sund eftir nokkura mánaða fjarveru.
Einungis má baða 4 klst í senn, annars þarf að borga 20 sek fyrir hverja 4 aukatíma.

Hvur þremillinn... þetta fólk.. hugsaði ég með mér. Ég hef þó lúmskan grun um að þessi reglugerð sé vegna tækniundurs nokkurs sem þeir byrjuðu á, eigum við að kalla það snilldararmbönd? (samanber smart cards..) sundarmbandið í valandssundlauginni er þeim kostum gætt að það hleypir þér í klefana, þú getur læst fataskápnum með því og, þú getur keypt þér 10 skipta armband. 10 skipta armbandið gerir það að verkum að þú þarft ekki að tala við neinn, bara ganga beint inn. Ég hef ástæðu til að ætla að þegar þú ert búinn að vera í meira en 4 tíma í sundi þá opnist skápurinn þinn sjálfkrafa, og þessvegna hafi þeir sett þessa 4tíma reglu sína.

Þetta snilldararmband hefur þó valdið mér ómældum erfiðum, því að í hvert skipti sem ég ætla að oppna skápinn minn, þá virkar ekki armbandið. Ég stend nakinn við skápinn, þrýsti armbandinu fast og markvisst að læsikerfinu, en ekkert gerist. Ég finn hvernig allar samræður enda í búningsklefanum, og eftir að hafa staðið þarna eins og þorskur á þurrlendi í 5min, og reynt að liðka skápinn, fá hann að oppna sig fyrir mér með öllum tiltækum ráðum, þá gefst ég upp, og næ í karlinn sem oppnar skápinn minn (sjá skissu)
Í hvert einasta skipti horfir hann á mig eins og ég hafi einhver önnur áform í huga en það að fá hann til að hjálpa mér við að oppna skápinn. Í hvert einasta skipti dregur hann armbandinu léttilega yfir læsikerfið, og skápurinn oppnast. Ég stend þarna, með augu allra á mér, rauður í framan, legg númer skápsins á minnið, og hugsa með mér, næst tek ég annan skáp.

NunSexMonkRock og Herra Herbergi

2005-08-25T11:05:00.000+02:00

Fékk um daginn lánaða skífuna NunSexMonkRock.
Ég hafði átt hana áður í plasti, en ekki hlustað á mikið á hana,
aðallega lagið born in xixax sem er algört meistaraverk.
(enda med hinu sígilda trummumunstri)

1 2 3 4 |
btbtsn-

það sem grípur mig á NSMR er húmorinn og skemmtilegir stílárekstrar
sem geta verið truflandi við fyrstu hlustun. Kínversk áhrif, reggí, opera pönk og rokk
allt finnur það sér sinn stað í sementsblandara Nínu. Tónlistinn og stíllinn er voða afslappaður og ólíkur því sem heyrðist hjá desperat pönkurum úr landi TargetMatchers.
Tilfinningin - að vera staddur í evrópski hrollvekju frá 197?, hér samsamast fljúgandi furðuhlutir,
tarót, kaldastríðið, heróinfíklar, guð, djöfullinn, dr Art og dóttir Nínu, Cosma Shiva.
Stúlkan Cosma er víst eitthvað nafn í þýskri kvikmyndagerð en virðist ekki vera eins
skemmtilega útfríkuð og mamma Hagen. Nína var annars að gefa út cover plötu sem gaman gæti verið að hlusta á. - > Big Band Explosion

Athyglisvert hvernig tákn nútímans verða einhvernveginn þrungin merkingu í eyrum mér þegar þau eru borin fram með þýskum framburði. þegar Nína Hagen segir Lollobrigida þá hríslast um mig kaldur straumur, svolítið svipað og þegar Blixa Bargeld segir Joan Baez. Joannnn Baezzzz.
Eiginlega ætti allur hinn enskumælandi heimur að temja sér þýskan framburð. Enska gerir sig einfaldlega best á þýsku.
Hugurinn fer á flug, Lollobrigida í antiworld, hvað er hún að gera þar? ég reyni að fá þráð í þuluna, mér heyrist hún segja eitthvað um að allir þjóðverjar séu bændur, en það gæti verið mistúlkun, þýskir bændur staddir í antiworld ásamt Lollobrigida og einhverjum gæja sem
er posessed by ahh dímonnnn hvernig á þetta eiginlega að enda...

svo er titillinn náttúrulega alveg frábær,
pælið

NunSexMonkRock
nosexmorerock
nonsensemonrock

nunsex monkrock
33 + 44 = 77

3+3 = 6 4+4 = 8 = 68

numerologi, það skemmtilegasta nunsex sem hægt er að glíma við.

Af Viktori nokkrum Hugo

2005-08-24T09:57:00.000+02:00

það er alveg merkilegt hvað það getur verið erfitt að tjá sig. Erfitt að koma sér að efninu, bara eintómir útúrsnúningar, og loks þegar maður ætlar að fara að ropa upp kjarna málsins, þá er maður búinn að gleyma honum. Finnst oft skýrustu/skemmtilegustu hugsunargangarnir koma rétt fyrir svefninn. Gaman væri að geta tekið þær hugsanir upp. Annars tekið eftir því eftir að ég fór að blogga hvað ég er orðinn slappur í hinu ástkæra ylhýra tungumáli mínu. Ég er sveimér þá orðin betri stílisti á sænsku....

Þegar maður er farin að skrifa létt og leikandi á öðru tungumáli sér maður líka hvað hið íslenska ritmál getur verið manni eitthvað stirrt,
maður þarf alltaf að vera að hugsa um n eða nn og i eða y. þessi ótti við eða gera villur hindrar mann í sköpun textans.

Annars las ég það í hinu merka blaði Dagens Nyheter að Svíarnir væru komnir með ritræpu, forlögin (hm flott þegar maður skrifar ekki bókaforlögin heldur forlögin) eru að drukkna í 1000 síðna doðröntum, þannig að kanski er hverju máli holt að vera tröðugt viðvaningum....
einhver hafði skrifað ritræpubók um að vera með ritræpu, og var að reyna að færa rök fyrir því að þetta væru heilaskemmdir.

Svo að lokum... kjarni málsins.... Ég las það einhverntíma að Viktor Hugo þurfti að beita sjálfan sig harðræði til að geta skrifað. Ekkert mátti trufla, þannig að hann bað um vera læstur inni í tómu herbergi með pappír og penna á nærbrókinni einni fata, og ekki mátti vera mikið útsýni heldur, nei, bara lítill loftgluggi.

þetta fannst svo Virginiu Woolf vera hinn mesti munaður, karlar í sínum prívat herbergjum að skrifa bækur, og skrifaði bókina a room of one´s own

En Einar Már Guðmundsson sagði einhverstaðar að þetta væri ekkert mál, hann skrifaði alltaf inni í stofu með krakkana hlaupandi allt í kring, pennann í einni hendi meðan hann flokkaði þvott með hinni, en hefur ekki Einar líka versnað með árunum? persónulega og prívat finnst mér hann aldrei hafa náð sér á sama strik og í bókinni riddarar hringstigans.

Sjálfur er ég stundum í einhverjum rittilraunum, byrjar oft vel, held út í eina eða tvær síður, en síðan fæ ég leið á klabbinu, og skelli texas chainsaw í dvd tækið.

Mr Mainstream

2005-08-23T10:39:00.000+02:00

Að raunveruleikinn sé eins og uppblásin gifmynd sem maður skoðar úr of mikilli nálægð. maður sér bara punktana en hvað myndin á að sýna, það er leyndarmál. Ótti læðist að manni, þetta er bara random noise allt saman.

já já. dóttir mín vaknaði upp þegar ég ætlaði að leggja mig, (12) og var í stuði til klukkan 03, þannig að nú er ég ekki í stuði.,..
er alltaf að reyna að koma mér í vinnustuð, en það gengur ekki alveg nógu vel, meira gaman að hlusta á Tindersticks og vafra um vefinn, narta í fróðleik um ýmislegt. ( í gær reyndi ég að vafra upp allt sem til er um David Lochary, en fann eiginlega ekkert.) Er líka undarlega fasineraður af methamfetamin faraldri sem ku fara um hjarta ameríku, það er hægt að kikka á einvherjar myndir af fólki sem er búið að vera í neyslu í einhvern tíma, og það er ekki mjög djönkí slick, meira svona total carcrash útlit á því. Líka fasineraður af aukaáhrifum sem koma eftir einvherja neyslu, og það er víst tilfiningin af að það séu skordýr að skríða undir húðinni á þér. blah, rosalegt cronenberg dóp eitthvað.

týndi bíllyklum á hundrað hektara jörð.

2005-08-22T11:02:00.000+02:00

Var úti í sveit hjá foreldrum spúsu minnar. Var það allt frekar indælt, en þegar ég ætlaði að fara að keyra heim til Gautaborgar, fann ég ekki bíllyklana....

ekki bætti úr skák að rétt fyrir brottför þá vorum við í feluleikjum þannig að ég var búinn að vera bókstaflega út um allt....

Við fundum ekki bíllyklana, og ég varð að fara heim með lest, vona bara að þeir finnist í dag því ekki er til kópía af þeim....

nú er ég búinn að updeita heimasíðu með tónlist,.,,,,,,.,

http://www.cyberdada.com/musik/

allt eftir synu nefi.

jæja

2005-08-15T10:38:00.000+02:00

jæja.
(sögðu alltaf gömlu karlarnir í fiskiðjunni þegar þeim fannst 9pásan eiga að vera búin)

þegar maður er unglingur þá finnst manni maður vera svo skrítinn svo frábrugðinn öðrum, svo fer maður að fatta að allir eru skrítnir, og maður sjálfur er voða normal (miðað við alla hina geðsjúklingana... ) en er það ekki einmitt einkenni geðveikinnar að maður áliti sig vera normal...

las einhverja grein um marklynas - umhverfisvænn gæi sem skrifaði bók um gróðurhúsaráhrifin. kikkaði inn á heimasíðu hans og las þessa grein

http://www.marklynas.org/wind/document/12.html
sem mér fannst nokkuð flott.

Er alltaf í togstreytu við sjálfan mig

þar sem ég er forritari fjölskyldufaðir og neytandi
en vill verða ótæknivæddur einsetumaður.

2005-06-13T16:52:00.000+02:00

hrmf,
þegar ég startaði þessu, ákvað ég að blogga hvern dag,
því hélt ég í tvo daga....

nú verð ég að fara að bæta mig.

prentarinn át mig

2004-11-24T10:54:00.000+01:00

Ákvað að gefa ömmu og afa kalender með myndum af krökkunum. Fannst ég vera voða sniðugur og fór niður á fuji, en útskriftin myndi ekki vera tillbúinn fyrir brottför mína til íslands. Það var ekkert annað að gera í málinu en að skapa kalender sjálfur með aðstoð photoshop. Keypti svo einvhvern rándýran fotopappír og er að reyna að skrifa þetta út í vinnunni. Vandamálið er bara að pappírinn festist alltaf í prentaradjöflinum. Hálftími til stefnu og 13 blöð eftir að skrifa út....
mæn gott.

Ekkert frétt af íslandi um gítarmál, þanning að útlit er fyrir að gamli rafgítarinn min sgc nanyo komi með heim.

nr 1

2004-11-22T11:15:00.000+01:00

first blog. why? can't come up with any intelligent content.
even having trouble choosing language.

nú jæja, ágætis tækifæri till að tékka á hvað gerist með íslenska bókstafi.
fer til íslands á fimmtudaginn. j-uhh-uu.
gamla bandið mitt gerir comeback eftir 15+ ár
my god . tíminn líður svo sannarlega.
keypti mér kassagítar fyrir nokkrum mánuðum, og finnst ég bara vera orðinn nokkuð góður.
betri en þegar bandið var í gangi.
var að spá í að kaupa bítlaskó, en fann bara rándýra í liverpool, samt helvíti flottir,
tékk it.

http://www.beatwear.co.uk

ok erfitt að justifiera þessi kaup fyrir konunni....

ætla líka að gera nýja tilraun til að lesa house of leaves, sem er skemmtileg bók, en krefst einbeitingar.

Leikfélagið AktÖr er akkúrat að fara frumsýna. ég gerði plaggatið, finnst það bara nokkuð flott.

jammms nú er nóg komið, mikil snjókoma í gautaborg, ætla út og reyna að finna jólagjafir fyrir fjölskylduna.